เมื่อเห็นว่าเสวียนอินยอมอ่อนข้อในที่สุด ก้อนหินหนักอึ้งที่แขวนค้างอยู่ในใจลู่ฝานก็พลันร่วงลงเสียที
นับว่าเขาช่วยสำนักกระบี่เสวียนหยางไว้ทางอ้อม ไม่ต้องทนคำสาปที่ทำให้บรรลุขั้นแก่นทองไม่ได้อีกต่อไป
“บรรพชนเสวียนอิน ในเมื่อเราตกลงกันแล้ว คงต้องรบกวนท่านให้พำนักอยู่ในหุ่นเชิดตัวนี้ของข้าชั่วคราว” ลู่ฝานกล่าว
เสวียนอินมองหุ่นเชิดที่มีชีวิตชีวาราวกับคนจริง ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีขาว พุ่งเข้าไปกลางหว่างคิ้วของจื่อเยวียน
ครู่ต่อมา จื่อเยวียนก็ขยับตัวขึ้นเอง นางยกมือดึงผ้าคาดตาออก ดวงตากลวงโบ๋คู่นั้นพลันดูมีชีวิตชีวาขึ้นหลายส่วน
ทำให้จื่อเยวียนดูเหมือนคนจริงยิ่งกว่าเดิม
เสวียนอินสำรวจร่างใหม่ที่ดูราวกับมีชีวิตด้วยความไม่อยากเชื่อ แววตาแฝงความประหลาดใจอยู่หลายส่วน “เจ้าหนู รากฐานการบำเพ็ญของเจ้าไม่สูงนัก แต่หุ่นเชิดที่ใช้กลับมีชีวิตชีวาถึงเพียงนี้ คงเป็นวิชาหลอมหุ่นเชิดโบราณกระมัง”
“บรรพชนชมเกินไปแล้ว” ลู่ฝานยิ้มเล็กน้อย
“มีชื่อหรือไม่?” เสวียนอินถาม
“จื่อเยวียน” ลู่ฝานตอบ
“เช่นนั้นก็เรียกข้าว่าจื่อเยวียน จะได้ไม่ให้พวกคนรุ่นหลังจับพิรุธ” กล่าวจบ เสวียนอินก็เดินไปนั่งลงด้านข้าง นางมองมือทั้งสองที่สัมผัสได้สมจริง ดูท่าจะพึงพอใจไม่น้อย
ที่ลู่ฝานให้เสวียนอินอาศัยอยู่ในร่างจื่อเยวียน ก็เพราะวิญญาณของจื่อเยวียนผูกพันกับเขา หากเสวียนอินคิดออกจากจื่อเยวียนไปทำเรื่องไม่ชอบมาพากล เขาย่อมรู้ตัวได้ทันที
อีกทั้งหากเขาต้องการ ก็สามารถแย่งชิงการควบคุมจื่อเยวียนกลับมาได้ทุกเมื่อ เมื่อรวมกับอีกาสามตาแล้ว ก็เท่ากับมีหลักประกันถึงสามชั้น จัดการเสวียนอินได้อยู่หมัด
บัดนี้เมื่อไม่มีปัญหาเสวียนอินคอยกวนใจ ลู่ฝานก็สามารถรวบรวมสมาธิบรรลุขั้นแก่นทองต่อไปได้