บทที่ 129 บรรพชนเสวียนอิน
เมื่อได้ยินลู่ฝานเอ่ยถึงเสวียนหยาง สีหน้าของสตรีงามพลันบิดเบี้ยว ก่อนเดือดดาลขึ้นมาทันที “กล้าเอ่ยถึงเขาต่อหน้าข้ารึ! รนหาที่ตาย!”
ลู่ฝานเองก็คาดไม่ถึงว่าเพียงคำพูดประโยคเดียวของตนจะทำให้สตรีงามเสียการควบคุมอารมณ์ถึงเพียงนี้ ดูท่าที่เขาคาดเดาไว้คงไม่ผิด อีกฝ่ายก็คือเสวียนอิน ผู้ถูกเสวียนหยางสูบกระดูกหลอมวิญญาณเมื่อหมื่นปีก่อน
แต่ในเมื่ออีกฝ่ายถูกหลอมวิญญาณไปแล้ว เหตุใดจึงยังไม่ตายเล่า? หรือใช้อิทธิฤทธิ์พิสดารบางอย่างแบ่งเสี้ยววิญญาณตกค้างออกมา จึงยื้อชีวิตมาจนถึงวันนี้ได้?
หมอกขาวผืนใหญ่แผ่ปกคลุมรอบกายเสวียนอิน เห็นได้ชัดว่านางทั้งอับอายทั้งโกรธแค้น จนคิดจะพุ่งเข้าใส่ลู่ฝานเพื่อสังหารเขา!
ถึงคราวคับขันเช่นนี้แล้ว ลู่ฝานยังจะผนึกแก่นทองอะไรอีก? รีบหยุดการผนึกแก่นทองแล้วหนีไปเดี๋ยวนี้ต่างหากจึงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด!
ขณะที่ลู่ฝานเปลี่ยนมุทรามือ เตรียมถอนตัวจากการผนึกแก่นทอง...
“กา ๆ!”
อีกาสามตาสองตัวที่นอนฟุบงีบอยู่บนผนังหินด้านหลังลู่ฝานพลันตื่นตัว ส่งเสียงร้องเร่งร้อน
จากนั้น โดยที่ลู่ฝานไม่ได้ควบคุม อีกาสามตาทั้งสองก็พุ่งออกไปตรงเข้าใส่เสวียนอิน
ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ทำให้ลู่ฝานตกตะลึงจนตาค้าง
เดิมทีเสวียนอินตั้งใจจะสังหารลู่ฝานให้สิ้นซาก แต่กลับถูกอีกาสามตาสองตัวทั้งข่วนทั้งจิก จนต้องถอยร่นไปติดมุมห้อง
“ไสหัวไป!” เสวียนอินระเบิดหมอกขาวออกมาจากทั่วร่าง หวังแช่แข็งอีกาสามตา
ทว่าเมื่ออีกาสามตาสัมผัสหมอกขาว กลับยิ่งคึกคักขึ้น ถึงกับดูดกลืนมันอย่างตะกละตะกลาม!
พวกมันดูดกลืนจนร่างวิญญาณของเสวียนอินอ่อนแอลงไปหลายส่วน โดยเฉพาะกระโปรงขาวที่ก่อรูปจากพลังวิญญาณ แทบถูกอีกาสามตาดูดจนเกลี้ยง เผยเรือนร่างขาวผ่องของเสวียนอินต่อหน้าลู่ฝาน