ขณะนี้ บรรพชนทั้งสองรู้สึกอย่างไรน่ะหรือ? ก็ไม่ต่างจากตระกูลพ่อค้าผู้มั่งคั่งที่สืบทอดกิจการใหญ่มาหลายชั่วอายุคน มีทายาทชายมากมาย สืบทอดกิจการกันเป็นลำดับ
จู่ ๆ วันหนึ่ง สตรีในตระกูลกลับไม่อาจให้กำเนิดบุตรชายได้ กิจการใหญ่โตไร้ผู้สืบทอด ทายาทชายก็ล้มตายจนหมดสิ้น
เมื่อเห็นว่ากิจการใหญ่โตนี้กำลังจะตกไปอยู่ในมือผู้อื่น จู่ ๆ อนุคนหนึ่งจากสายรองกลับตั้งครรภ์ขึ้นมา แถมเด็กในครรภ์ยังอาจเป็นทายาทชายเพียงคนเดียวด้วย
หากคลอดออกมาได้อย่างปลอดภัย ตระกูลก็ยังสืบทอดต่อไปได้ แต่หากคลอดยากจนสิ้นใจ กิจการใหญ่โตนี้ก็จะไร้ผู้สืบทอดโดยสิ้นเชิง
สถานการณ์ของบรรพชนทั้งสองในยามนี้ก็เป็นเช่นนั้น มิหนำซ้ำยังหนักหนากว่ามาก
ท่ามกลางการรอคอยอย่างกระวนกระวาย เวลาผ่านไปอีกครึ่งปี
ดูเหมือนจะมาถึงช่วงเวลาสำคัญที่สุดแล้ว
“นี่ผ่านมาปีครึ่งแล้วใช่หรือไม่?” บรรพชนเทียนหั่วถาม
“ใช่ ตอนนี้ต่างหากที่เป็นช่วงเวลาสำคัญที่สุด” จิ่งชวนตอบ
“ข้ารอต่อไปไม่ไหวแล้ว!” บรรพชนเทียนหั่วผู้มีนิสัยใจร้อนมาแต่ไหนแต่ไร แปลงกายเป็นลำแสงหลบหนีในทันที ลอยอยู่เหนือถ้ำที่ลู่ฝานปิดด่าน
จากนั้นเขาก็แผ่ญาณทิพย์ขั้นปฐมกำเนิดออกจนสุดกำลัง กวาดตรวจรอบถ้ำพำนักอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ขณะเดียวกัน ค่ายกลปิดกั้นสองชั้นที่ลู่ฝานวางไว้ก็เปล่งรัศมีวูบไหวขึ้นเป็นระลอกภายใต้การกวาดตรวจของญาณทิพย์ขั้นปฐมกำเนิด
“ศิษย์พี่ ต่อให้ท่านร้อนใจไปก็ไร้ประโยชน์ หากใช้ญาณทิพย์กวาดตรวจอย่างไม่ยั้งคิดจนค่ายกลปิดกั้นเสียหาย แล้วทำให้ศิษย์ผู้กำลังสร้างแก่นทองแตกตื่น นั่นก็เป็นความผิดของท่าน” จิ่งชวนเตือน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรพชนเทียนหั่วจึงยอมเลิกกวาดตรวจต่อ
“เจ้าเด็กนี่ สร้างแก่นทองในสำนักของตัวเองแท้ ๆ ยังจะวางค่ายกลปิดกั้นไปทำไม หรือคิดว่าบรรพชนอย่างข้าสองคนคุ้มครองเจ้าไม่ได้หรือ?” บรรพชนเทียนหั่วร้อนใจจนกระทืบเท้า