“พวกเจ้ามันไร้ประโยชน์ทั้งสิ้น! ข้าอุตส่าห์ให้ความสำคัญกับพวกเจ้าถึงเพียงนั้น!” ปีศาจเฒ่าโลหิตอายุยืนมีสีหน้าเคียดแค้นราวกับเหล็กไม่ยอมเป็นกล้า
“ท่านอาจารย์ เป็นเพราะศิษย์ไร้ความสามารถ ยินดีรับโทษขอรับ” ผู้บำเพ็ญแซ่หวังรีบประสานมือคารวะ
“ช่างเถิด แม้ไม่ได้สมบัติมา ก็ยังหาทางชดเชยจากที่อื่นได้” ปีศาจเฒ่าโลหิตอายุยืนกล่าวพลางเหลือบมองด่านประตูสวรรค์ที่อยู่ไกลออกไปด้วยแววตาเย็นเยียบ ไม่รู้กำลังวางแผนสิ่งใดอยู่
ขณะนั้นภายในด่านประตูสวรรค์ยังคงมีเสียงดังสนั่น การต่อสู้ระหว่างผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิด หากไม่เดิมพันชีวิตเข้าสู้กันจริง ๆ ก็ยากจะตัดสินแพ้ชนะได้อย่างรวดเร็ว
แม้กู่ซินและเซียวจิ้นจะดูมีท่าทีข่มขวัญ ราวกับจะสู้กับบรรพชนเทียนหั่วจนตายกันไปข้างหนึ่ง แต่แท้จริงแล้วทั้งสองยังไม่กล้าเปิดศึกเอาชีวิตเข้าแลกจริง ๆ
อย่างไรเสีย พวกเขาก็ติดอยู่ภายในด่านประตูสวรรค์ หากสู้กันจนเลือดขึ้นหน้า บรรพชนเทียนหั่วใช้กระบวนท่าร่วมตายไปด้วยกันขึ้นมา ทั้งสองย่อมไม่ได้ประโยชน์อะไร
...
ขณะเดียวกัน
หลังจากออกจากบริเวณถ้ำหลีหั่ว ลู่ฝานก็เร่งความเร็วขึ้นจนถึงขีดสุด ผ่านไปครึ่งวัน เขาก็เข้าใกล้สำนักกระบี่เสวียนหยางแล้ว
“พรวด...”
แต่ในจังหวะนั้น ลู่ฝานก็อดกระอักเลือดออกมาไม่ได้
ตั้งแต่อยู่ในถ้ำหลีหั่ว เขาต่อสู้กับกู่ซั่วและกู่เฉิน ก่อนจะไล่ล่ากันต่อเนื่อง ระหว่างทางใช้พลังวิญญาณไปมหาศาล โอสถที่กินเข้าไปก็ฟื้นฟูพลังไม่ทัน
ครั้นออกมาแล้ว ยังถูกแรงกดดันของท่านบรรพชนกู่ซินกระแทกเข้าอย่างรุนแรง จนบาดแผลภายในกำเริบ พลังวิญญาณที่เหลืออยู่ก็ถูกใช้ไปกับการหลบหนีจนหมด เขาจึงไม่อาจข่มอาการบาดเจ็บไว้ได้