เมื่อเห็นสภาพของบรรพชนเทียนหั่ว บรรพชนจิ่งก็มีสีหน้าเป็นกังวลอย่างยิ่ง แม้สำนักกระบี่เสวียนหยางจะประกาศต่อภายนอกว่ายังมีบรรพชนขั้นปฐมกำเนิดสามท่านคอยบัญชาการอยู่
แต่ความจริงแล้ว คนที่อยู่ในสำนักมีเพียงเทียนหั่วกับจิ่งชวน ส่วนบรรพชนขั้นปฐมกำเนิดอีกท่านก็ไม่ได้กลับสำนักมาหลายปีแล้ว
“ศิษย์พี่ อายุขัยของท่านเหลือไม่มากอยู่แล้ว คราวนี้ยังบาดเจ็บสาหัสอีก เกรงว่าอายุขัยคงลดลงไปมาก” บรรพชนจิ่งกล่าวด้วยสีหน้าจนใจ
“เรื่องอายุขัยไม่ต้องกังวล ในระยะเวลาอันใกล้นี้ข้าคงยังไม่ดับขณะนั่งสมาธิ” บรรพชนเทียนหั่วยกมือขึ้นเล็กน้อย ท่าทีดูไม่ใส่ใจนัก
ลู่ฝานมองออกว่า หลังผ่านศึกใหญ่ครั้งนี้ ทั้งยังถูกปีศาจเฒ่าโลหิตอายุยืนลอบโจมตี คาดว่าอายุขัยที่เหลือของบรรพชนเทียนหั่วคงมีมากที่สุดเพียงสี่สิบถึงห้าสิบปี และนั่นยังต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขว่าอาการบาดเจ็บจะทรงตัว
กล่าวได้ว่าการเดินทางไปถ้ำหลีหั่วครั้งนี้ ใช้อายุขัยของบรรพชนเทียนหั่วแลกสมบัติมาให้เขาโดยแท้
“บรรพชน หากรู้ว่าการไปถ้ำหลีหั่วอันตรายถึงเพียงนี้ ศิษย์ไม่มีทางเข้าร่วมแย่งชิงแน่” ลู่ฝานกล่าวช้า ๆ
ได้ยินดังนั้น เทียนหั่วก็มีสีหน้าเคร่งขรึมทันที “ลู่ซือจื้อ อย่าได้รู้สึกผิดจนหัวใจแห่งมหาเต๋าสั่นคลอน การไปถ้ำหลีหั่วคราวนี้เป็นความตั้งใจของข้าเอง เมื่อเทียบกับภาพรวมของสำนักแล้ว การเสียสละข้าคนเดียวจะนับเป็นอะไรได้ ยิ่งไปกว่านั้น คราวนี้เจ้าสังหารกู่ซั่วกับกู่เฉินได้ นับว่ากอบกู้หน้าตาให้สำนักกระบี่เสวียนหยางอย่างใหญ่หลวง!”
บรรพชนจิ่งซึ่งยืนอยู่ด้านข้างได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักงัน “ศิษย์พี่ ท่านว่าอะไรนะ? ลู่ซือจื้อฆ่าใคร?”