หลังจากลู่ฝานร้องขอความเมตตาอยู่พักหนึ่ง ผู้ดูแลหม่าก็คงรู้สึกว่าตนติดหนี้ลู่ฝานอยู่บ้าง ถึงแม้ว่าการแอบหยิบถุงเก็บของของผู้อื่นจะเป็นโทษหนักก็ตาม
แต่ท้ายที่สุดเรื่องนี้ก็ต้องโทษเขา หากตัดสินประหารลู่ฝานจริง ๆ แม้การตายของผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณชั้นสามจะไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่สุดท้ายเขาก็คงไม่สบายใจ
ผู้ดูแลหม่าจึงประสานมือคารวะเอี๋ยนหรูอวี้ กล่าวว่า "ศิษย์น้องหญิง เรื่องนี้ช่างมันเถิด เป็นแค่โอสถกู้หยวนเม็ดเดียว ไม่สมควรลงโทษหนักถึงตายหรอก อีกอย่างไท่ซ่างผู้อาวุโสก็เคยกล่าวไว้ว่า การบังคับใช้กฎมิอาจรุนแรงเกินไป"
"เช่นนั้นท่านก็จัดการตามสมควรเถิด" เอี๋ยนหรูอวี้มีสีหน้าไม่พอใจ
"ลู่ฝาน โทษตายพอยกเว้นได้ แต่โทษเป็นยังหนีไม่พ้น อีกทั้งเจ้ายังปรักปรำอาจารย์อา ข้าจึงขอลงโทษเจ้าด้วยหวายสิบที เรื่องนี้จบแต่เพียงเท่านี้" ผู้ดูแลหม่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"ศิษย์ขอบพระคุณที่เมตตา" ลู่ฝานกำหมัดแน่น ในอกเหมือนมีเปลวไฟแผดเผา ทว่าบนใบหน้ายังไม่กล้าแสดงความไม่พอใจแม้แต่น้อย
ณ ขณะนี้ ลู่ฝานเองก็รู้สึกขมขื่นยิ่งนัก เสียดายที่ตลอดหลายปีนี้ตนระมัดระวังตัวจนแทบจะแทรกน้ำไม่เข้า คิดว่าทำการใดล้วนรัดกุมไร้ที่ติ เพียงเผลอพลาดครั้งเดียวก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด
นับว่าเป็นบทเรียนครั้งสำคัญ ก่อนที่จะรู้สถานการณ์ของอีกฝ่ายให้กระจ่าง การพูดจาไม่เหมาะไม่ควร อาจถึงตายได้จริง ๆ !
"คุกเข่าลง" ผู้ดูแลหม่าสะบัดแส้ยาวพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หลังจากนั้นลู่ฝานก็คุกเข่าลงบนพื้น ด้านข้างเอี๋ยนหรูอวี้มีสีหน้าเย้ยหยัน ราวกับไม่เห็นลู่ฝานเป็นคนเลย
เพียะ!
เมื่อแส้ของผู้ดูแลหม่าฟาดลงไป แผ่นหลังของลู่ฝานก็ปริแตกเป็นแผลเหวอะ เลือดสดไหลทะลักออกมาทันที ชุ่มโชกเสื้อผ้า