ผู้ดูแลหม่าแซ่หม่าชื่อหม่าจิ่วเอ๋อ เป็นชื่อที่ฟังไม่รื่นหูนัก ดังนั้นไม่ว่าหน่วยในหรือสำนักนอกก็ไม่มีใครเรียกขานชื่อจริง ต่างเรียกขานว่าผู้ดูแลหม่า
อีกทั้งผู้ดูแลหม่ายังมีใบหน้ารียาว ปกติไม่ยิ้มแย้ม ไม่พูดจา ราวกับคนอื่นติดหนี้เขาอยู่หลายร้อยหินวิญญาณ ศิษย์สำนักนอกคนไหนพบเห็น ล้วนไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง
โดยเฉพาะแส้ยาวอาวุธวิเศษในมือนั้น เฆี่ยนลงบนร่างแล้วไม่เพียงแต่เจ็บปวด แผลยังไม่มีทางสมานได้ภายในสิบวันครึ่งเดือน
“หึ! เจ้าศิษย์ทรยศ ไม่ตั้งใจฝึกบำเพ็ญ กลับแอบดูศิษย์หญิงอาบน้ำครั้งแล้วครั้งเล่า ข้าว่าเจ้าถูกตัณหาครอบงำสมองไปแล้ว สมควรโดนลงทัณฑ์!” ผู้ดูแลหม่ามองดูชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า ยกแส้ขึ้นแล้วฟาดลงไปอย่างแรง
เผียะ เผียะ เผียะ
“อ๊ากก!”
แส้สามฟาดลงไป หลังของศิษย์หนุ่มผู้นั้นถูกเฆี่ยนจนหนังแตกเนื้อปริ ส่งเสียงร้องโหยหวนไม่หยุด กลิ้งเกลือกไปกับพื้น
“ผู้ดูแลหม่า ข้าผิดไปแล้ว! ไม่กล้าอีกแล้วขอรับ ยกโทษให้ข้าด้วย!” ศิษย์หนุ่มผู้นั้นถูกโบยจนเหงื่อกาฬแตกเต็มศีรษะ คุกเข่าอยู่กับพื้นตัวสั่นงันงก
“วันนี้จะสั่งสอนให้เจ้าหลาบจำ หากยังมีคราวหน้าอีก ก็ไม่ใช่แค่สามแส้อีกแล้ว ไปได้!” ผู้ดูแลหม่าเอ่ยเสียงขรึม
ศิษย์หนุ่มผู้นั้นรีบโขกศีรษะขอบคุณ ถึงได้คลานป่ายปีนออกจากตำหนักผู้ดูแลไป
ลู่ฝานที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ลูกกระเดือกเคลื่อนขึ้นลงอย่างฝืดแห้ง ศิษย์หนุ่มที่เพิ่งโดนเฆี่ยนนั่นอยู่ขั้นฝึกปราณชั้นหกแล้ว ยังทนแส้สามฟาดไม่ไหว
ตนเองแม้จะอยู่ขั้นฝึกปราณชั้นสิบ หากถูกเฆี่ยนไม่กี่ฟาด ก็คงทนไม่ไหวเช่นกัน
แต่ไม่มีทางเลือก หลบได้วันนี้ก็หลบไม่ได้วันหน้า ได้แต่จำใจก้มหน้าย่างเท้าเข้าไป