ก่อนจะจากป่าแห่งนี้ไป ลู่ฝานหันกลับมามองถ้ำพำนักที่อยู่ไกล ๆ ครั้งสุดท้าย ตอนนี้ไป๋โหรวเอ๋อและคนอื่น ๆ ได้ซ่อนตัวกันหมดแล้ว
ลู่ฝานพาพวกนางออกไปโดยตรงไม่ได้
แม้ว่าการประชุมล้างมารในตอนนี้ใกล้จะสิ้นสุดลง พวกผู้บำเพ็ญชั่วร้ายที่เป็นก๊กโจรกระจอกไป่ย่อมไม่ใช่คู่มือของสำนักเต๋าและสำนักปราณเดียว
แต่ที่นี่ยังซ่อนผู้บำเพ็ญชั่วร้ายไว้อีกไม่น้อย การสู้รบประปรายยังจะเกิดขึ้น อีกทั้งภายนอกก็ยังมีศิษย์ของสำนักเต๋าและสำนักปราณเดียวคอยรักษาการณ์อีกเป็นจำนวนมาก
ดังนั้น ลู่ฝานจึงได้แต่รอให้ไม่มีภัยคุกคามแล้ว จึงค่อยกลับมารับพวกนางออกไป
เมื่อลู่ฝานและหวังชิงจู๋มาถึงชายขอบเขาฟ้าคะนอง
ตอนนี้มีศิษย์จำนวนไม่น้อยหอบผลงานเต็มไม้เต็มมือกลับมาแล้ว ทว่าก็สูญเสียไปไม่น้อยเหมือนกัน ตอนขามีศิษย์ร้อยคน
แต่ที่กลับมามีไม่ถึงสามสิบคน
ที่รอดอยู่ได้ ล้วนเป็นยอดฝีมือโดยธรรมชาติ
'การประชุมล้างมารครั้งนี้ ในที่สุดก็จบลงเสียที ต่อไปเหมืองแร่ของเขาฟ้าคะนองนี้ ก็จะเพิ่มรายได้หินวิญญาณให้กับสองสำนักของเราได้ไม่น้อยเลย' อวี๋เฮ่อมองดูเทือกเขาสิบทิศลูกนี้ พลางยิ้มจนปากแทบฉีกถึงหู
'นั่นเป็นธรรมดาอยู่แล้ว ข้าดูมาแล้ว ภูเขาลูกนี้ลูกเดียว อย่างน้อยก็มีหินวิญญาณซ่อนอยู่ไม่ต่ำกว่าสองแสน' ผู้ดูแลหม่าเอ่ยแล้วหัวเราะ
ทันใดนั้น เอี๋ยนหรูอวี้ก็เดินอาด ๆ ฝ่าเท้าอย่างไม่แยแสใครเข้ามาอย่างเชื่องช้า
ตอนนี้ ศิษย์จำนวนไม่น้อยเห็นเอี๋ยนหรูอวี้มาแล้ว ก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น เพราะว่าว่านหยางไปตามล่าผู้บำเพ็ญชั่วร้ายขั้นแก่นทองคำคนนั้น เอี๋ยนหรูอวี้ในฐานะศิษย์ปิดสำนักของว่านหยาง ย่อมต้องเป็นผู้แจกจ่ายรางวัลครั้งนี้แน่