เห็นเอี๋ยนหรูอวี้ยังคงทำท่าทีไม่แยแสเช่นนี้ หวังชิงจู๋ก็โกรธจนแทบระเบิด
แต่ก็ได้แต่เก็บกดเอาไว้
อันที่จริงนางรู้ดีแก่ใจว่าลู่ฝานพยายามมากแค่ไหนเพื่อให้ได้โอสถสร้างฐานจากการประชุมล้างมารครั้งนี้
แต่จนใจที่ต้องมาเจอกับหญิงอสรพิษผู้ไร้เหตุผลอย่างเอี๋ยนหรูอวี้
“ลู่ฝาน เจ้าอย่ากังวลไปเลย สิ่งใดควรเป็นของเจ้า ย่อมต้องเป็นของเจ้า ต่อให้ผู้อาวุโสว่านจะตัดสินแทนไม่ได้ ข้าก็จะไปพบไท่ซ่างผู้อาวุโสด้วยตัวเอง” หวังชิงจู๋ปลอบใจ
ทันใดนั้นลู่ฝานก็เผยรอยยิ้ม “อาจารย์อาหวัง ไม่ต้องลำบากถึงเพียงนั้น อาจารย์อาเอี๋ยนว่าแล้วมิใช่หรือ ว่าการเก็บกวาดงานที่นี่ก็ได้แต้มบำเพ็ญไม่น้อย เช่นนั้นก็ยังพอจะลองดูได้”
หวังชิงจู๋งงงันไปกับคำพูดของลู่ฝาน เพราะอายุขัยของลู่ฝานใกล้สิ้นแล้ว ไม่อาจปล่อยเวลาให้เสียไปอีก
แม้ตอนนี้ลู่ฝานจะแสดงรอยยิ้มอยู่ แต่ภายในใจนั้นโกรธแค้นถึงขีดสุด เพียงแต่การเก็บงำฝีมือมากว่าสิบปีทำให้เขาไม่แสดงอารมณ์ออกทางสีหน้า
และฉากนี้ผู้ดูแลหม่าก็มองเห็นเช่นกัน หากเป็นเมื่อก่อน ลู่ฝานกล้ำกลืนฝืนทน เขาเองก็ไม่แปลกใจเท่าใดนัก
ทว่าในยามนี้ ผู้ดูแลหม่ากลับรู้สึกว่า ในรอยยิ้มนั้นแฝงคมมีดที่มองไม่เห็น ไม่แน่ว่าจะแทงผู้ใดเข้าเมื่อไหร่
จนผู้ดูแลหม่าเองยังอดสั่นสะท้านมิได้
“ฮึ่ม ไอ้ขาเป๋ เจ้าก็ยังเป็นเหมือนเดิม ข้าก็คาดว่ายืดอกกล้าแข็งต่อหน้าข้าไม่กล้าหรอก” เอี๋ยนหรูอวี้ยังเย้ยหยันเช่นเคย
“เจ้าอย่ามากเกินไปนัก!” ตอนนี้หวังชิงจู๋มีแรงกระตุ้นที่จะพุ่งเข้าไปสังหารอีกฝ่ายจริงๆ