ทว่าคนของเฉินเจียเป่าที่ได้ยินคำพูดนี้กลับไม่เข้าใจสถานการณ์แม้แต่น้อย ล้วนมีสีหน้างุนงงระคนงวยงัน
“เจ้าบ้าน! เกิดอะไรขึ้นกันแน่!” เฉินจือชิวร้องเสียงหลง
“อย่าพูดมาก! ทำตามที่ข้าบอกเดี๋ยวนี้! ออกไปจากที่นี่ หลบเข้าไปในถ้ำ ใช้ค่ายกลซ่อนลมหายใจไว้ สักพักสหายลู่จะไปตามพวกเจ้า พาพวกเจ้าหนี!” เฉินเสวียนหลี่เอ่ยขึ้น
แม้ผู้บำเพ็ญเฉินเจียเป่ามากมายจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังยิ่งของเจ้าบ้าน ก็ได้แต่สะกดความสงสัยในใจ แล้วบินลงไปยังเบื้องล่างทีละคน
“ผู้อาวุโสลู่ นี่มัน...เกิดอะไรขึ้นหรือ” ไป๋โหรวเอ๋อหันมองลู่ฝาน ดวงตาเต็มไปด้วยความยุ่งยากซับซ้อน
ยามนี้ลู่ฝานเองก็ไม่รู้จะอธิบายเช่นไร บิดามารดาของไป๋โหรวเอ๋อถูกสังหารด้วยน้ำมือผู้ที่เรียกตนว่าผู้บำเพ็ญวิถีธรรมนั่นแหละ
และตัวเขาเองก็เป็นหนึ่งในผู้บำเพ็ญวิถีธรรมเหล่านั้น ต่อให้ไม่ได้มีส่วนร่วมด้วย แต่นี่ก็ยังเป็นปมที่ยากจะกล่าวออกมา
ในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนไม่เคยมีเส้นแบ่งระหว่างวิถีธรรมและวิถีอธรรม มีเพียงความจนใจจนหนทาง ไร้ซึ่งอำนาจ
ดั่งเช่นตอนนี้ ลู่ฝานกับเฉินเจียเป่า ไม่มีเรื่องบาดหมาง ไม่มีความเป็นปฏิปักษ์ ยังมีความผูกพันกันอยู่บ้าง
ทว่าบัดนี้ ลู่ฝานกลับต้องจำใจสังหารเฉินเสวียนหลี่ นี่แหละคือการจนใจจนหนทาง
“ข้า...” ลู่ฝานมองไป๋โหรวเอ๋อ ครู่หนึ่งก็นิ่งอึ้งไป ไม่อาจหาคำอธิบายได้
“โหรวเอ๋อ อย่าถามอะไรอีกเลย เพียงจำไว้ว่า สหายลู่เป็นคนดี มิใช่คนหน้าเนื้อใจเสือที่สวมรอยเป็นคนดี ไปเถิด” เฉินเสวียนหลี่เอ่ยขึ้น
ไป๋โหรวเอ๋อมีดวงตาที่ยุ่งยากซับซ้อน นางรู้ว่าลู่ฝานเป็นคนดี แต่นางอยากเข้าใจถึงฐานะของลู่ฝาน ทว่าครานี้เฉินจือชิวและเฉินเหยาเอ๋อไม่ยอมให้นางมีโอกาสเช่นนั้นอีก ลากนางให้บินไปยังถ้ำเบื้องล่าง