ยามนี้ ซ่งจื้อหย่วนซึ่งถูกบรรพชนเทียนหั่วข่มขู่อย่างแข็งกร้าวมีใบหน้าซีดเผือดปนเขียวคล้ำ กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ ถึงแม้จะกัดฟันจนแทบแตก ก็ยังไม่กล้าเผยความไม่พอใจออกมาต่อหน้าบรรพชนเทียนหั่วแม้แต่น้อย
“ศิษย์พี่! ตาเฒ่าเทียนหั่วผู้นี้รังแกกันเกินไปแล้ว!” ซ่งจื้อโม่กำหมัดแน่นพลางส่งกระแสจิตกล่าว
“พอเถอะ! สำนักปราณเดียวไม่มีผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิด จะถูกข่มเหงก็สมควรแล้ว เรื่องจัดการเจ้าหนูนั่นค่อยวางแผนกันทีหลัง อย่าไปยั่วถังดินปืนอย่างเขา!” ซ่งจื้อหย่วนเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก เห็นได้ชัดว่าแรงกดดันจากผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดเมื่อครู่ทำให้เขาหวาดหวั่นไม่น้อย
แม้ตอนนี้เขาจะบรรลุขั้นแก่นทองช่วงปลายแล้ว แต่หากอยู่ต่อหน้าผู้ยิ่งใหญ่ขั้นปฐมกำเนิด ก็ยังไม่พอให้ตบสักฉาด เขาจึงจำต้องยอมตาม
“ศิษย์พี่ ท่านต้องก่อกำเนิดทารกให้ได้! หลังไท่ซ่างผู้อาวุโสของสำนักปราณเดียวดับขณะนั่งสมาธิ ใคร ๆ ก็กล้ารังแกพวกเรา ช่างน่าอัปยศยิ่งนัก!” ซ่งจื้อโม่เองก็ไม่พอใจอย่างยิ่ง
ซ่งจื้อหย่วนไม่ได้กล่าวอะไร เพียงกลืนความอัปยศนี้ลงคอไปทั้งอย่างนั้น ผู้ที่ยืดหยุ่นได้ยามจำเป็นจึงจะเป็นวีรบุรุษที่แท้จริง
เวลานี้ ลู่ฝานซึ่งยืนอยู่ตรงหัวเรือเองก็คาดไม่ถึงว่าบรรพชนเทียนหั่วจะข่มขู่สำนักปราณเดียวต่อหน้าผู้คนมากมายโดยตรง
แต่เมื่อเห็นท่าทีไม่แยแสของสำนักอื่น ๆ ก็พอจะเข้าใจได้ว่า สำนักที่ไม่มีผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดคอยคุ้มครองนั้นยากลำบากเพียงใด...
“ศิษย์หลานลู่ เรื่องยุ่งยากของสำนักปราณเดียวข้าจัดการให้เจ้าแล้ว พวกเขาคงไม่กล้าลงมือกับเจ้าในถ้ำหลีหั่วอีก แต่สำนักกระบี่กับสำนักเสวียนหมิง เจ้ายังต้องระวังให้มาก” บรรพชนเทียนหั่วส่งกระแสจิตกล่าว