ทันทีที่ลู่ฝานเอ่ยเช่นนี้ ผู้ดูแลหม่ากับว่านหยางซึ่งยืนมองอยู่ไม่ไกลต่างมีสีหน้าตื่นตะลึง
“นี่...ศิษย์น้องลู่เสียสติไปแล้วหรือ?” ผู้ดูแลหม่ามีสีหน้าไม่อยากเชื่อ ราวกับคิดว่าตนหูฝาด
ที่ลู่ฝานผู้เก็บงำตัวตน ไม่เผยความสามารถมาโดยตลอด จงใจยั่วยุกู่ซั่วต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ ก็เพราะสถานการณ์ในยามนี้ซับซ้อนยิ่ง
หากเขายังคงปิดบังฝีมือและแสร้งอ่อนแอระหว่างต่อสู้กับกู่ซั่ว เกรงว่าผีเฒ่าโยวหุนทั้งสามที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่จะเข้าร่วมรุมโจมตีและสังหารเขาในทันที
ก่อนหน้านี้ฉู่หลิงเสวี่ยก็เคยกล่าวไว้แล้วว่า นางจะช่วยเหลือเท่าที่กำลังของตนเอื้ออำนวยเท่านั้น หากลู่ฝานถูกล้อมโจมตีและไม่อาจงัดวิธีรับมืออันแข็งแกร่งออกมาได้ นางก็จะเลือกเอาตัวรอด ไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวอีก
ดังนั้นการชกเปิดทางเพียงครั้งย่อมดีกว่าปล่อยให้หมัดนับร้อยตามมา ลู่ฝานจะอ่อนข้อในยามนี้ไม่ได้เด็ดขาด อย่างน้อยก็ต้องแสดงความสามารถที่พอจะต่อกรกับกู่ซั่วได้อย่างตรงไปตรงมา
“คิดจะจัดการพวกข้าสองคนหรือ? ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองที่เพิ่งเลื่อนขั้นอย่างเจ้า กล้ากล่าววาจาโอหังต่อหน้าข้าผู้นี้ด้วยหรือ?” กู่ซั่วแค่นหัวเราะทันที
“เจ้าคิดว่าข้ากำลังข่มขู่ หรือคิดว่าลู่ผู้นี้ยังอ่อนแอให้รังแกได้เหมือนเมื่อสิบกว่าปีก่อน?” ลู่ฝานลูบไล้ตัวกระบี่ ก่อนมองกู่ซั่วด้วยสายตาคมกริบ
“ท่านอาสาม จะพูดไร้สาระกับมันไปไย? ฆ่ามันเสีย!” กู่เฉินชักกระบี่แล้วพุ่งออกไปทันที
ดูเหมือนกู่ซั่วยังคงชั่งใจอยู่ว่าการปะทะกับลู่ฝานจะส่งผลต่อการค้นหาสมบัติในภายหน้าหรือไม่
แต่เมื่อเห็นกู่เฉินบุ่มบ่ามพุ่งออกไปอีกครั้ง กู่ซั่วก็ทำได้เพียงยกมือสะบัดกระบี่ ควบคุมสัตว์ประหลาดตัวนั้นให้โผเข้าใส่ลู่ฝาน