ลู่ฝานเองก็เข้าใจดีว่า ท่านบรรพชนกู่ซินดูคล้ายจะไม่ได้โกรธเคือง และไม่ได้คิดแค้นที่เขาชิงสมบัติสืบทอดของสำนักกระบี่ไป
แต่ความจริงเล่า? หากไม่คิดแค้นจริง คงเรียกเอาสมบัติหลายชิ้นนั้นคืนตั้งแต่ตอนอยู่ที่นี่แล้ว เรื่องก็คงจบไป
แต่กลับพูดว่าใช้ถนัดมือก็ใช้ไปอีกหลายปี? เห็นได้ชัดว่าโทสะยังไม่คลาย เพียงแค่ยังไม่ระเบิดออกมาต่อหน้าเท่านั้น
อีกอย่าง หลายปีก่อนสำนักกระบี่ต้องเสียหน้าไป ย่อมต้องให้ศิษย์ของตนลงมือทวงคืนด้วยตัวเอง เห็นชัดว่าหมายจะให้กู่ซั่วกับกู่เฉินลงมือในถ้ำหลีหั่ว ช่างเจ้าเล่ห์นัก
แล้วท่านบรรพชนเทียนหั่วจะไม่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เขารีบส่งกระแสจิตถึงลู่ฝานทันทีว่า “ศิษย์หลานลู่ ดูท่ามารเฒ่ากู่ซินผู้นี้ไม่คิดเจรจาสงบศึกกับพวกเรา เมื่อเข้าไปในถ้ำหลีหั่ว เจ้าต้องระมัดระวังให้มาก อย่าได้พลัดหลงกับสหายฉู่”
“ศิษย์เข้าใจแล้ว” ลู่ฝานส่งเสียงตอบกลับ
ในเวลานี้เอง คนอีกสองกลุ่มก็เดินลงมาจากเรือเหาะสองลำที่เหลือ ฝ่ายหนึ่งคือเสวียนซวีจื่อซึ่งนำคนจากสำนักเต๋ามา โดยมีผู้ดูแลหม่ากับผู้อาวุโสว่านหยางติดตามอยู่ข้างกาย
ส่วนเรือเหาะอีกลำเป็นซ่งจื้อหย่วนกับซ่งจื้อโม่
ถึงตอนนี้ ผู้คนจากทุกฝ่ายก็มากันครบแล้ว
ลู่ฝานย่อมจับจ้องไปยังสำนักเต๋า เพราะครั้งหนึ่งที่นั่นเคยเป็นสำนักของเขา
แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ ผู้ดูแลหม่าก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย ดูท่าจะบรรลุขั้นแก่นทองได้อย่างราบรื่นเช่นกัน
“ตอนเห็นรายชื่อข้ายังไม่กล้าเชื่อ ไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นกับตา ที่แท้เป็นศิษย์น้องลู่จริง ๆ!” ผู้ดูแลหม่ามองลู่ฝาน แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ผู้ที่ตกใจที่สุดกลับเป็นเสวียนซวีจื่อ ดวงตาชราคู่นั้นจ้องลู่ฝานอย่างแม่นยำ ก่อนเอ่ยว่า “เด็กคนนี้เข้าสำนักกระบี่เสวียนหยาง แล้วบรรลุขั้นแก่นทองได้อย่างไร?”