เมื่อถูกถาม เฉินเสวียนหลี่ยกมือขึ้น “ไม่มี มีเพียงผู้อาวุโสเพียงผู้เดียวที่ถูกฝังไว้ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ข้าหนี”
“น่าจะมีวิธีแก้ ข้าขอดูก่อน” ลู่ฝานเอ่ยขึ้น
เฉินเสวียนหลี่ยกมืออีกครั้ง “ไม่ต้องดูแล้ว คำสาปใจเหี่ยวเช่นนี้ แม้แต่ขั้นแก่นทองคำก็ลบล้างได้ยาก”
“นี่มัน...” ลู่ฝานเองก็จนปัญญาชั่วขณะ หากอีกรอให้คนจากสำนักขั้นสร้างฐานมาถึง เฉินเสวียนหลี่และคนตระกูลขั้นฝึกปราณทั้งหลายด้านล่างคงไม่มีผู้ใดรอดชีวิตแน่
“สหายเต๋าลู่ ข้าขอถามสักคำได้หรือไม่ ท่านเป็นผู้ดูแลสำนักเต๋า หรือเป็นผู้อาวุโสกันแน่” เฉินเสวียนหลี่เอ่ยถาม
เมื่อถูกถาม ลู่ฝานก็ค่อนข้างอายนัก แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่ปิดบังอีก “ผู้อาวุโสเฉิน เอ่ยแล้วอายนัก ข้าหลอกท่านอีกแล้ว ความจริงข้าหาใช่เจิ้นเหรินขั้นสร้างฐานไม่ เป็นเพียงศิษย์สำนักนอกขั้นฝึกปราณผู้หนึ่ง ที่มาประชุมล้างมารครั้งนี้ก็เพื่อแสวงโชคชะตา คว้าโอสถสร้างฐานมาให้ได้สักเม็ดเท่านั้น”
ทันทีที่คำนี้หลุดออกไป เฉินเสวียนหลี่ก็เบิกตากว้าง “เจ้านี่!”
“ผู้อาวุโสเฉิน...ต้องขออภัยยิ่ง ข้าเองก็มีเหตุผลที่ยากจะเอ่ย” ลู่ฝานทำหน้าเก้อเขิน
“เจ้ายังมีอะไรปิดบังข้าอีก!” เฉินเสวียนหลี่แทบจะคลั่ง เขามีชีวิตมากว่าสองร้อยปี กลับถูกผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณคนหนึ่งปั่นหัวเล่นเป็นหน้ากลอง
“ข้าเพราะอายุขัยเหลืออีกไม่ถึงสองปี จำต้องครอบครองโอสถสร้างฐานให้ได้ เมื่อได้ยินว่าตระกูลเฉินของท่านมีโอสถสร้างฐาน จึงจำใจต้องหลอกลวง หวังว่าท่านจะให้อภัย” ลู่ฝานทิ้งระเบิดลูกใหม่อีกดอก