“เจ้าคิดว่าตนจะก่อกำเนิดทารกวิญญาณได้ภายใน 80 ปีหรือ? ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานที่มีรากวิญญาณฟ้าประทาน หากทั้งสำนักทุ่มกำลังช่วยเหลือ ก็ยังไม่กล้าพูดว่าจะก่อกำเนิดทารกวิญญาณได้ภายใน 80 ปี!”
“ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ามีรากวิญญาณผสมกลายพันธุ์ แล้วถึงตอนนั้นจะช่วยข้าได้อย่างไร? พาหุ่นเชิดขั้นแก่นทองบุกสำนักกระบี่หรือ? ถูกกู่ซินตบตายด้วยฝ่ามือเดียวหรือไร?”
“เจ้าบ้าหรืออย่างไร? หรือเสียสติไปแล้ว?”
หวังชิงจู๋มองลู่ฝานด้วยสีหน้าราวกับได้ยินเรื่องเหลวไหลที่สุด
จากการที่ลู่ฝานกล้าเผชิญหน้ากับบรรพชนขั้นปฐมกำเนิดสองคน ทั้งยังยืนออกหน้าพูดแทนนาง หวังชิงจู๋ก็พอจะมองออกว่าลู่ฝานตั้งใจช่วยนางจริง ๆ
แต่การประเมินกำลังตนเองสูงเกินไปเช่นนี้ ไม่ต่างจากแมลงเม่าคิดเขย่าต้นไม้ใหญ่ มีแต่จะรนหาที่ตาย
หวังชิงจู๋รู้ดีว่าตนหมดทางรอดแล้ว ไม่จำเป็นต้องลากชีวิตเจ้าลาดื้อรั้นอย่างลู่ฝานให้มาตายด้วย
“เสียสติไปแล้วก็อาจเป็นไปได้ แต่ข้ายังไม่บ้าหรอก” ลู่ฝานยิ้มกล่าว
“เจ้ายังยิ้มออกอีกหรือ? นิสัยดื้อรั้นของเจ้านี่ ข้ายอมแพ้จริง ๆ ไม่เคยฟังคำข้าเลยสักครั้ง”
“ถ้ารู้แต่แรกว่าเจ้าดื้อถึงเพียงนี้ ข้าคงยกสุ่ม ๆ ให้บ้านไหนไปเสีย จะเก็บเจ้ามาทำไม!”
หวังชิงจู๋โมโหจนแทบหมดคำพูด
ในคราวที่ออกท่องยุทธภพเมื่อหลายปีก่อน นางบังเอิญพาลู่ฝานซึ่งยังอยู่ในห่อตัวกลับสำนักเต๋า ไม่นึกเลยว่าจะผูกพันธะเหตุและผลจนถึงวันนี้
“อาจารย์อา...” ลู่ฝานยังอยากพูดอะไรบางอย่าง
แต่หวังชิงจู๋เห็นได้ชัดว่ารู้ตัวว่ามีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น จึงกล่าวว่า “ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว กู่ซั่วใกล้มาแล้ว หากคิดจะช่วยข้า เจ้าก็ต้องเอาชีวิตรอดให้ได้ก่อน”