หวังชิงจู๋เหลือบมองกู่เฉินด้วยสายตาเย็นชา ก่อนแปรเป็นลำแสงเหินทะยานมุ่งตรงสู่ป่าหมอก
เห็นได้ชัดว่าหวังชิงจู๋ขุ่นเคืองอยู่ไม่น้อย จึงเพียงใช้ความเร็วเหินทะยานของผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองไล่ตาม โดยไม่ได้เร่งความเร็วเลย
ถึงกระนั้น ความเร็วเหินทะยานของผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองก็ยังเหนือกว่าขั้นสร้างฐานช่วงกลางขั้นสูงสุดของลู่ฝานอย่างเทียบไม่ติด
เพิ่งเหินเข้าสู่ป่าหมอกได้ไม่นาน เขาก็สัมผัสได้ว่ามีญาณทิพย์จากที่ไกลกำลังกวาดตรวจตน ทั้งยังระบุตำแหน่งได้อย่างแม่นยำยิ่ง
“อาจารย์อาหวัง?” เมื่อลู่ฝานสัมผัสได้ถึงความเข้มข้นของญาณทิพย์ที่กวาดเข้ามา ก็รู้ทันทีว่าผู้มาเยือนเป็นใคร
แต่ลู่ฝานมิได้หยุดลงอย่างบุ่มบ่ามเพื่อเผยตัว เขายังคงเหินทะยานต่อไป พยายามหาสถานที่ปลอดภัยให้ได้มากที่สุด
เขาจึงมุ่งหน้าเหินทะยานไปยังเทือกเขาสิบทิศในป่าหมอก
หวังชิงจู๋ชะลอความเร็วลงมากแล้ว แต่ไม่ว่าความเร็วเหินทะยานของผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองจะลดลงเพียงใด ก็ยังไล่ทันผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานได้
หลังไล่ตามกันอยู่พักหนึ่ง หวังชิงจู๋ก็เริ่มหมดความอดทน ในที่สุดจึงเอ่ยว่า “สหายเต๋า ข้าไม่มีเจตนาจะเอาชีวิตเจ้า ขอเพียงคืนอาวุธวิเศษที่ชิงไปจากสำนักกระบี่ เจ้าก็จากไปได้ตามอิสระ ข้าจะไม่ขัดขวางแม้แต่น้อย เป็นอย่างไร?”
ลู่ฝานไม่ตอบ ยังคงเหินไปข้างหน้าต่อ
เห็นได้ชัดว่าหวังชิงจู๋ไม่อยากยืดเยื้ออีกต่อไป นางจึงเร่งความเร็วขึ้นเล็กน้อย พลันพุ่งไปปรากฏเบื้องหน้าลู่ฝาน ยกมือเรียกกระบี่ยาวเล่มหนึ่งออกมาแล้วกวาดผ่านอย่างไม่ใส่ใจ แสงกระบี่พลันพุ่งเข้าใส่ลู่ฝาน
ลู่ฝานไม่คิดว่าหวังชิงจู๋จะลงมือทันที จึงรีบเรียกกระจกแปดสมบัติออกมาตั้งรับอย่างฉุกละหุก
เคร้ง!
เมื่อปะทะกัน กระจกแปดสมบัติพลันสั่นสะเทือนแทบกระเด็นหลุดมือ