ทว่าอย่างที่มักกล่าวกัน หากไม่เข้าถ้ำเสือ ไหนเลยจะได้ลูกเสือ? แม้ลู่ฝานจะรู้ว่าสำนักโลหิตวิญญาณเต็มไปด้วยอันตราย เขาก็ทำได้เพียงกัดฟันบุกเข้าไป
มิฉะนั้น หากไม่ได้วัตถุดิบชนิดสุดท้ายมา การบรรลุขั้นแก่นทองก็เป็นได้เพียงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ
หลังจากใคร่ครวญซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลู่ฝานจึงเก็บปีกวายุกลับไป ก่อนทะยานขึ้นเหนือค่ายกลอารักขาสำนัก ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงผู้บำเพ็ญที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด จึงประสานมือกล่าวว่า “ข้าน้อยลู่ฝาน ได้ยินว่าสำนักโลหิตวิญญาณเปิดรับศิษย์อย่างกว้างขวาง จึงมาเยือนเพื่อเข้าสำนัก”
ทันทีที่เสียงอันกังวานของลู่ฝานสิ้นสุดลง เงาร่างสามสายก็พุ่งออกมาจากรอบด้าน หนึ่งในนั้นเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานขั้นต้น ส่วนอีกสองคนอยู่ขั้นฝึกปราณชั้นสิบ
ที่ลู่ฝานไม่ใช้ชื่อหลี่หนิวอีกต่อไป ก็เพราะหลี่หนิวไปล่วงเกินสำนักกระบี่ ในช่วงสองปีมานี้เรื่องราวแพร่สะพัดไปทั่ว คาดว่าสำนักโลหิตวิญญาณคงรู้เรื่องแล้วเช่นกัน
ดังนั้นเขาจึงจำต้องใช้ชื่อจริง
“หึ ๆ ผู้บำเพ็ญฝ่ายธรรมะอย่างพวกเจ้านี่ไม่ยอมเลิกราจริง ๆ สังหารไปคนหนึ่ง ก็ส่งมาอีกคน ไม่รู้จักจบจักสิ้น” ผู้บำเพ็ญชั่วร้ายขั้นสร้างฐานหัวเราะเย็นชา พลางมองลู่ฝานด้วยสีหน้าสนุกสนาน
“สหายเต๋า ข้าเป็นผู้บำเพ็ญอิสระขั้นหนึ่ง มิได้สังกัดฝ่ายธรรมะหรือฝ่ายอธรรม ที่มาขอเข้าสำนักก็ด้วยความจริงใจ” ลู่ฝานประสานมืออย่างช้า ๆ พลางกล่าว
ผู้บำเพ็ญชั่วร้ายขั้นสร้างฐานกวาดตามองลู่ฝานตั้งแต่หัวจรดเท้า ครั้นสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายอยู่จุดสูงสุดของขั้นสร้างฐานขั้นกลาง ก็ไม่ได้ลงมือผลีผลาม “ในเมื่อเป็นผู้บำเพ็ญอิสระ เหตุใดไม่ไปขอเข้าสำนักฝ่ายธรรมะ กลับมาขอเข้าสำนักโลหิตวิญญาณของข้า? ข้าว่าเจ้าคงมีจุดประสงค์อื่นกระมัง”