ยามนี้เย่หลิงซีก็ตกตะลึงกับรากวิญญาณของลู่ฝานเช่นกัน เพราะนางไม่เคยรู้มาก่อนว่าลู่ฝานมีรากวิญญาณผสม อีกทั้งไม่เคยถาม นางเข้าใจมาตลอดว่าเขามีรากวิญญาณคู่หรือรากวิญญาณสามสายเช่นเดียวกับตน
แต่ไม่นานเย่หลิงซีก็ได้สติ ลู่ฝานสามารถสร้างฐานได้ทั้งที่มีรากวิญญาณผสม ย่อมต้องมีวาสนาอยู่กับตัว หากถูกผู้อาวุโสประหลาดทั้งสามจับตาเข้า คงกลายเป็นปัญหาใหญ่แน่
เย่หลิงซีจึงประสานมือกล่าวว่า “ผู้อาวุโสทั้งสามท่าน คนผู้นี้เป็นคู่บำเพ็ญร่วมฝึกของข้า แม้พรสวรรค์จะด้อยไปบ้าง เกรงว่าคงไปได้เพียงขั้นสร้างฐานเท่านั้น”
พอเย่หลิงซีกล่าวเช่นนี้ ลู่ฝานก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่า นางแต่งคำพูดขึ้นมาเพื่อปกป้องเขาโดยเฉพาะ
เป็นไปตามคาด เมื่อสือเฟิงเทียนได้ยินดังนั้น แววตาก็ฉายความเสียดายอยู่หลายส่วน “เจ้ามีรากวิญญาณคู่ แต่กลับเลือกผู้มีรากวิญญาณผสมเป็นคู่บำเพ็ญร่วมฝึก? เจ้าบำเพ็ญอย่างยากลำบาก สุดท้ายมิใช่ตกเป็นประโยชน์แก่เขาหรอกหรือ?”
การที่ลู่ฝานบรรลุถึงขั้นสร้างฐานขั้นปลาย ดูท่าจะมีเหตุผลรองรับแล้ว นั่นคือได้มาจากการบำเพ็ญร่วมฝึกและดูดปราณกับเย่หลิงซี
“น่าเสียดาย หากเจ้าไม่ถูกเขาดูดปราณไป เกรงว่าป่านนี้คงบรรลุขั้นแก่นทองช่วงกลางแล้วก็เป็นได้” ฮูหยินหลวนส่ายหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า
เย่หลิงซีรีบกล่าวว่า “พี่ลู่เคยช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจะทอดทิ้งเขาเพียงเพราะรากวิญญาณไม่ดีได้อย่างไร”
“เจ้าหนูนี่ก็รู้จักเห็นแก่ความผูกพัน นับว่าถูกใจข้า เข้าร่วมสำนักเชียนอิ่งเถิด ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์ ไม่มีวันให้เจ้าต้องเสียเปรียบ” สือเฟิงเทียนเอ่ยขึ้น
ถูกบรรพชนขั้นปฐมกำเนิดเชื้อเชิญถึงสองครั้ง เย่หลิงซีรู้ว่าตนไม่อาจปฏิเสธได้ แต่โชคดีที่สำนักเชียนอิ่งเป็นสำนักฝ่ายธรรมะ การเข้าร่วมมิได้จำกัดอิสรภาพของนาง ทั้งยังมอบทรัพยากรบำเพ็ญให้ไม่น้อย