สามวันต่อมา
สำนักโลหิตวิญญาณ
“สำนักปราณเดียว! ช่างรังแกกันเกินไปแล้ว คิดจริงหรือว่าสำนักโลหิตวิญญาณของข้าอ่อนแอจนรังแกได้ง่าย?”
ลู่ฝานเพิ่งเดินทางรอนแรมกลับถึงสำนักโลหิตวิญญาณหลังผ่านไปสามวัน ยังไม่ทันก้าวเข้าโถงใหญ่ ก็ได้ยินเสียงคำรามดุจฟ้าผ่าของเงาผีเฒ่า อีกทั้งยังมีศิษย์หลายคนแอบฟังอยู่ตรงปากประตู
ลู่ฝานซึ่งกำลังจะเข้าไปในโถงจึงชะงักทันที ตั้งใจเงี่ยหูฟังอยู่ด้านนอก
ภายในโถงใหญ่ เงาผีเฒ่าเดินไปเดินมาด้วยโทสะเต็มใบหน้า ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นฉายแววอำมหิต ราวกับถูกหยามเกียรติอย่างใหญ่หลวง
ส่วนซูเม่ยเอ๋อร์ซึ่งไม่รู้ว่าออกจากการปิดด่านตั้งแต่เมื่อใด ยังคงนั่งเอนกายบนเก้าอี้อย่างเกียจคร้านเช่นเคย ไขว่ห้างพลางเล่นเล็บยาวเรียวงามของตน
“ตาเฒ่า เจ้าตะโกนโหวกเหวกอะไร สำนักปราณเดียวเป็นสำนักฝ่ายธรรมะ ส่วนพวกเราเป็นสำนักผู้บำเพ็ญชั่วร้าย พวกเขาจะจัดการเจ้า ก็เป็นเรื่องสมควรแล้วมิใช่หรือ”
“ยิ่งกว่านั้น ในการประชุมล้างมารครั้งก่อน ตาเฒ่าอย่างเจ้าสังหารศิษย์สำนักปราณเดียวไปไม่น้อย พวกเขามาล้างแค้นก็ไม่แปลก”
ซูเม่ยเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน
“ล้างแค้นหรือ? ข้าสังหารแค่ศิษย์สำนักปราณเดียวหรือไร? ศิษย์สำนักเต๋าก็ตายด้วยน้ำมือข้าไม่น้อย แต่สำนักเต๋ายังไม่พูดว่าจะมาจัดการข้า สำนักปราณเดียวเป็นแค่สำนักชั้นสามที่ไม่มีบรรพชนขั้นปฐมกำเนิดคอยคุ้มครอง ยังกล้าขี่คอข้าแล้วทำตามใจชอบอีกหรือ?” เงาผีเฒ่ากล่าวอย่างเดือดดาล
เวลานั้น คูหรงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แสยะยิ้มบาง ๆ ก่อนกล่าวว่า “ในเมื่อสำนักปราณเดียวโอหังนัก มิสู้ฉวยโอกาสนี้สั่งสอนให้รู้สำนึก!”
“คิก ๆ พวกเจ้าศิษย์อาจารย์นี่ช่างทำให้ข้าขำตาย คิดจะสั่งสอนสำนักปราณเดียวหรือ? ถึงพวกเขาจะไม่มีบรรพชนขั้นปฐมกำเนิดคอยคุ้มครอง แต่ก็ยังมีซ่งจื้อหย่วน ผู้อาวุโสขั้นแก่นทองช่วงปลายอยู่”