เมื่อได้ยินว่าน้ำเสียงของชายชุดม่วงยังนับว่าเป็นมิตร เย่หลิงซีจึงค่อยผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก รีบเก็บทวนยาว ลดท่าทีลง แล้วประสานมือกล่าวว่า “ผู้อาวุโส ข้าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญอิสระ ไม่มีที่ไปจริง ๆ จึงได้แต่บรรลุขั้นแก่นทอง ณ ที่แห่งนี้ หากรบกวนผู้อาวุโสทั้งสาม โปรดอภัยด้วย!”
ชายชุดม่วงยกมือขึ้นเล็กน้อย “ข้าเพียงผ่านทางมา ไม่นับว่าถูกรบกวน เพียงแต่เห็นผู้บำเพ็ญอิสระอย่างเจ้าสามารถก้าวสู่ขั้นแก่นทองได้ นับว่ามีพรสวรรค์และวาสนาไม่เลว”
เย่หลิงซีประสานมือคารวะ “ข้าลองบรรลุขั้นแก่นทองถึงสามครั้ง กว่าจะโชคดีทำสำเร็จ พรสวรรค์ก็ธรรมดา เกรงว่าคงไปได้เพียงเท่านี้”
ชายชุดม่วงยืนเอามือไพล่หลัง กล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า “ข้าเห็นพลังวิญญาณธาตุทองและไม้ล่องลอยอยู่ทั่วบริเวณนี้ คิดว่าเจ้าคงมีรากวิญญาณคู่กระมัง หากมีวาสนาเพียงพอ ภายหน้าก็ใช่ว่าจะไม่อาจก้าวสู่ขั้นปฐมกำเนิดได้ อย่าถ่อมตัวนักเลย”
เวลานี้ ชายชราชุดเทาที่อยู่เบื้องหน้าชายชุดม่วงลูบเคราพลางกล่าวว่า “แม่หนู คนผู้นี้คือไท่ซ่างผู้อาวุโสแห่งสำนักเชียนอิ่ง สือเฟิงเทียน เขาแทบไม่เคยเอ่ยปากชมผู้ใด”
เมื่อได้ยินว่าเขาเป็นไท่ซ่างผู้อาวุโสแห่งสำนักเชียนอิ่ง เย่หลิงซีก็มีสีหน้าตื่นตะลึงทันที ส่วนลู่ฝานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกฉงนใจเช่นกัน
สำนักเชียนอิ่งเป็นสำนักแห่งแคว้นเฟิง ดูท่าผู้อาวุโสขั้นปฐมกำเนิดทั้งสามท่านนี้ล้วนมาจากแคว้นเฟิง แล้วพวกเขามาทำอะไรที่ต้าเหยียนกัน?
“ที่แท้ก็เป็นผู้อาวุโสสือ! วิชาแยกร่างเงาพันของสำนักท่านเลื่องลือไปทั่วชางหลาน ผู้น้อยได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว” เย่หลิงซีรีบกล่าวยกยอ