ลู่ฝานเองก็คาดไม่ถึงว่าเย่หลิงซีจะซาบซึ้งถึงเพียงนี้
กล่าวไปแล้ว ตลอดสองปีที่ผ่านมา นอกจากรู้สึกเบื่อหน่ายและยากจะอดทน เขาก็ไม่เคยรู้สึกว่ามีอันตรายใดเป็นพิเศษ
ถึงอย่างไร ด้วยพลังของเขา การรับมือกับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานกลุ่มนี้ย่อมเหลือเฟือ
อีกทั้งเขาก็ไม่ได้ดีงามอย่างที่เย่หลิงซีคิด ไม่ได้ไร้หวั่นต่อความตายและคอยคุ้มกันนางบำเพ็ญมรรคา
หากช่วงนี้มีผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองโผล่มาสักคน ลู่ฝานคงเผ่นหนีไปแล้ว ชีวิตตัวเองย่อมสำคัญกว่า
เย่หลิงซีเอ่ยขัดขึ้นกะทันหันว่า “ข้าเข้าใจแล้ว ท่านยอมเสี่ยงอันตรายถึงเพียงนี้เพื่อข้า ข้าน้อยไร้สิ่งใดตอบแทนได้ คงทำได้เพียง...”
ได้ยินคำพูดของเย่หลิงซี ลู่ฝานก็ชะงักงันไปเช่นกัน ทำได้เพียงอะไร? มอบกายตอบแทนหรือ?
เห็นได้ชัดว่าลู่ฝานคิดมากไปเอง
เย่หลิงซีหยิบลูกแก้วหยกกลมเกลี้ยงออกมาจากถุงเก็บของ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยตามมา ก่อนเอ่ยว่า “คงทำได้เพียงมอบอาวุธวิเศษชั้นเลิศชิ้นนี้ให้ท่าน ถือเป็นของขอบคุณที่ท่านช่วยคุ้มกันข้าตลอดสองปี”
“อาวุธวิเศษชั้นเลิศ? สิ่งใดกัน?” ลู่ฝานมองลูกแก้วหยกขาวในมือเย่หลิงซีด้วยความสงสัย
“นี่คือลูกแก้วชำระวิญญาณ ยามท่านรวมแก่นทอง ให้อมไว้ในปาก จะช่วยให้จิตวิญญาณสงบนิ่ง ไม่วอกแวกง่าย และเพิ่มโอกาสสำเร็จในการรวมแก่นทอง” เย่หลิงซีอธิบาย
ดวงตาลู่ฝานพลันเป็นประกาย ของที่ช่วยให้จิตวิญญาณมั่นคงเช่นนี้ มิใช่อาวุธวิเศษสงบวิญญาณที่เขายังขาดอยู่หรอกหรือ!
ดูท่าการคุ้มกันตลอดสองปีนี้ไม่เสียเปล่าจริง ๆ เย่หลิงซีถึงกับมอบสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ให้เขา
“อีกไม่นานข้าก็จะลองรวมแก่นทอง ลูกแก้วนี้พอดีใช้ได้ เช่นนั้นข้าก็ขอรับไว้โดยไม่เกรงใจ” ลู่ฝานยื่นมือรับ ขณะที่เย่หลิงซีช่วยลบรอยประทับจิตวิญญาณของตนออกให้อย่างใส่ใจ