ส่วนเหตุผลที่ไม่เก็บศพเอี๋ยนหรูอวี้ซ่อนไว้ในถุงเก็บของ แต่ให้เฉินจือชิวนำศพออกไปนั้น เป็นเพราะลู่ฝานต้องการให้คนของสำนักเต๋าพบศพ
เช่นนี้สำนักเต๋าก็จะได้ไม่ต้องค้นภูเขาครั้งใหญ่ต่อไป หากค้นมาถึงบริเวณที่เขาอยู่ ย่อมต้องถูกซักถาม ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อการสร้างฐานของเขาอย่างร้ายแรง
แต่ในตอนนั้นเอง ลู่ฝานคล้ายจะนึกอะไรขึ้นได้อีก จึงส่งกระแสจิตว่า ‘ตัดแขนขวาของนางมา อย่าให้เสียเปล่า’
“นี่...” เฉินจือชิวชะงักไปครู่หนึ่ง นึกว่าตนหูฝาด ศิษย์หญิงผู้นี้มีแขนไว้ทำอะไรกัน
เฉินจือชิวไม่ได้ซักถามให้มากความ ชักกระบี่ฟันฉับ แขนของเอี๋ยนหรูอวี้ก็ร่วงลงมา จากนั้นเขาก็เก็บมันใส่ถุงเก็บของ
อาศัยช่วงกลางคืน เฉินจือชิวรีบจากไป ทั้งยังใช้ยันต์เทวดาเหิน บินผ่านป่าไปหลายสิบกิโลเมตร ก่อนจะโยนศพทิ้งไว้ในที่รกร้างห่างไกลผู้คน แล้วจึงย้อนกลับมา ทุกอย่างราบรื่นไร้เหตุขัดข้อง
ณ ถ้ำ ลู่ฝานจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแท้จริง
“ในที่สุดก็จัดการปัญหาเฉพาะหน้าได้หมดแล้ว ต่อจากนี้ก็สร้างฐานได้อย่างสบายใจเสียที” ลู่ฝานหยิบโอสถสร้างฐานออกมาเม็ดหนึ่ง แล้วยัดเข้าปากทันที
จากนั้นฤทธิ์โอสถอันมหาศาลของโอสถสร้างฐานก็ไหลเข้าสู่เส้นลมปราณอย่างรวดเร็ว ชำระล้างเส้นเอ็นและไขกระดูก สิ่งสกปรกที่ตกค้างอยู่ในร่างกายก็ค่อย ๆ ถูกขับออกด้วยฤทธิ์ยา
ยามนี้ เส้นผมขาวโพลนเต็มศีรษะของลู่ฝานเริ่มมีเส้นผมสีดำงอกขึ้นทีละปอยให้เห็นด้วยตาเปล่า
ปราณแท้ที่พร่องไปก็เพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ
ความแข็งแกร่งของร่างกายยิ่งเพิ่มขึ้นให้เห็นได้อย่างชัดเจน
ร่างกายที่แต่เดิมดูซูบโทรมและอ่อนแอ ค่อย ๆ กลับมาแข็งแรงขึ้น