เวลานี้เอี๋ยนหรูอวี้ได้ฟังคำพูดของลู่ฝานแล้วก็ยิ่งงุนงง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง นางพลันตวาดเสียงกร้าวว่า “เจ้าคนชั่ว! ถึงกับร่วมมือกับผู้บำเพ็ญชั่วร้าย!”
“หุบปาก! สหายเฉินถูกเจ้าสังหารใช่หรือไม่!” ลู่ฝานมีสีหน้าเคร่งขรึมดุจเหล็ก ตวาดเสียงดัง
คูหรงรีบกล่าวว่า “ไม่ผิด สหายเฉินถูกสตรีผู้นี้สังหารจริง สหายลู่ สตรีผู้นี้มีวิธีการไม่ธรรมดา เราสองคนร่วมมือกันจับนางไว้!”
ได้ยินดังนั้น ลู่ฝานก็ยิ้มมุมปากอีกครั้งอย่างแนบเนียน “ดี! ข้าจะลงมือสังหารนางด้วยตนเอง เพื่อแก้แค้นให้สหายเฉิน!”
เอี๋ยนหรูอวี้ถึงกับตะลึงงัน นางไม่รู้เลยว่าลู่ฝานเป็นอะไรกันแน่ ไม่เพียงร่วมมือกับผู้บำเพ็ญชั่วร้าย ยังกล่าวหาว่าสหายเฉินถูกนางสังหารอีก
นางไม่รู้จักสหายเฉินอะไรนั่นเสียด้วยซ้ำ
แต่สถานการณ์ในยามนี้ไม่เป็นผลดีต่อนางอย่างยิ่ง ถึงอย่างไรลู่ฝานก็แปลกประหลาดยิ่ง ทำให้นางไม่อาจสังหารเขาได้ในเวลาอันสั้น
และตอนนี้ยังมีคูหรงที่มีฝีมือไม่ด้อยไปกว่านางโผล่มาอีก หากยืดเยื้อสู้กันเช่นนี้ คนที่จะตายก่อนย่อมเป็นนาง!
หลังชั่งน้ำหนักผลดีผลเสีย เอี๋ยนหรูอวี้ก็เหยียบกระบี่บินทันที ก่อนจะทะยานหนีไปยังที่ไกลโดยไม่ลังเล ตั้งใจว่าค่อยกลับมาคิดบัญชีกับลู่ฝานภายหลัง
แต่เมื่อคูหรงอยู่ที่นี่ จะปล่อยให้นางหนีไปได้อย่างไร เขายกมือเรียกแส้ยาวอาวุธวิเศษขั้นกลางออกมา สะบัดอย่างแรงจนพันข้อเท้าของเอี๋ยนหรูอวี้ไว้ แล้วกระชากอย่างหนัก
“บัดซบ!”
ร่างของเอี๋ยนหรูอวี้เสียการทรงตัว ร่วงจากกระบี่ยาวในพริบตา จากนั้นก็หมุนตัวกลางอากาศอย่างรวดเร็ว จึงหลุดจากการรัดพันของแส้ได้