“ไอ้โจรชั่ว! ผู้อาวุโสสูงสุดขั้นปฐมกำเนิดของสำนักกระบี่มาฆ่าเจ้าด้วยตนเอง ดูสิว่าเจ้าจะตายอย่างไร!” แม้ยามนี้เฝิงซิวจะถูกลู่ฝานกดดันจนย่ำแย่ แต่เมื่อเห็นกู่ชางหมิงพุ่งเข้ามา ความมั่นใจก็เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ!
“น่าเสียดาย ข้าเห็นได้ว่าเจ้าตายอย่างไร แต่เจ้ากลับไม่มีวันได้เห็นว่าข้าตายอย่างไร!” สิ้นคำ ลู่ฝานก็ไม่พูดพร่ำอีก มือหนึ่งถือกระบี่กลืนแสง อีกมือหนึ่งถือกระบี่อัสนีหยาง ประหนึ่งกรรไกร ฟันไขว้ลงบนศีรษะของเฝิงซิว!
“เจ้า!” เฝิงซิวหน้าถอดสีด้วยความตกตะลึง เขาอยากหนีเหลือเกิน ทว่าก่อนหน้านี้ถูกหัตถ์มารใหญ่แหวกนภาฟาดจนบาดเจ็บสาหัส จึงไม่อาจเร่งความเร็วขึ้นได้
ฉัวะ...
ชั่วพริบตา เฝิงซิวรู้สึกฟ้าดินหมุนคว้าง ศีรษะถูกลู่ฝานฟันขาดในทันที!
แม้ร่างกายจะถูกทำลาย แต่แก่นทองของเฝิงซิวกลับพาเสี้ยววิญญาณตกค้างหลบหนีออกไปในพริบตา!
ครานี้ลู่ฝานไม่มีเวลาไปเก็บแก่นทองของเฝิงซิวแล้ว เพราะกู่ชางหมิงที่อยู่เบื้องหลังพุ่งเข้ามาพร้อมโทสะอันเกรี้ยวกราด!
อย่าว่าแต่ผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดระยะกลางเลย ต่อให้กู่ซินมาที่นี่ เขาก็รับมือไม่ไหว!
“ลู่ฝาน! ของวิเศษที่ข้าให้เจ้า ถึงเวลานำออกมาใช้แล้ว! รีบออกจากแคว้นเฟิงเสีย! ไม่ว่าอย่างไร จงรักษาชีวิตไว้ให้ได้!” บรรพชนจิ่งตะโกนเร่งร้อนเช่นกัน
สถานการณ์ยามนี้เรียกได้ว่าคับขันถึงขีดสุด!
หากลู่ฝานถูกกู่ชางหมิงจับได้ ต่อให้ใครมาก็ช่วยชีวิตเขาไว้ไม่ได้แล้ว!
ผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้ก็ไม่มีทางขัดขวางกู่ชางหมิงได้!
เพราะพลังต่อสู้ของผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดระยะกลางนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป!