บทที่ 179 อย่าหันกลับมา
ท่านบรรพชนกู่ซินเห็นกับตาว่าคนรุ่นหลังของตนถูกสังหารต่อหน้าต่อตา! เหตุการณ์เกิดขึ้นตรงหน้าเขา!
“บัดซบ!” ท่านบรรพชนกู่ซินเดือดดาลขึ้นแทบจะในทันที!
หึ่ง!
อานุภาพแห่งขั้นปฐมกำเนิดปะทุขึ้นในชั่วพริบตา แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวดุจขุนเขาถาโถมเข้ากดทับลู่ฝานที่อยู่กลางเวหา!
“พรวด...”
เพียงเผชิญหน้ากัน ลู่ฝานก็ถูกแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของท่านบรรพชนกู่ซินกระแทกจนกระอักเลือด ร่างร่วงลงสู่ผืนป่าเบื้องล่างดุจว่าวสายป่านขาด...
แม้บัดนี้ลู่ฝานจะก้าวเข้าสู่ขั้นแก่นทองแล้ว แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญขั้นเทพทารก เขาก็ยังไร้หนทางตอบโต้...
“เจ้ากู่ซินเฒ่า!”
ในเวลาเดียวกัน ท่านบรรพชนเทียนหั่วซึ่งสัมผัสได้ถึงความผิดปกติก็ทะยานออกจากเรือเหาะทันที ปลดปล่อยแรงกดดันแห่งขั้นปฐมกำเนิดอันน่าสะพรึงกลัวออกมาเช่นกัน พลังนั้นผลักแรงกดดันที่กู่ซินปล่อยออกมาให้ถอยกลับไปอย่างจัง!
“เทียนหั่ว! เด็กคนนี้สังหารผู้อาวุโสสำนักกระบี่ของข้าต่อหน้าข้า วันนี้ข้าจะบดขยี้กระดูกและทำลายวิญญาณของมัน! หลบไป!” กู่ซินสะบัดกระบี่ออกมาอย่างแรง ก่อนจะปรากฏกายกลางเวหาในชั่วพริบตา
เห็นได้ชัดว่าท่านบรรพชนเทียนหั่วยังเรียกสติกลับมาจากเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้ เขาทบทวนสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
เขาเห็นกู่ซั่วโชกเลือดพุ่งออกมา ร้องตะโกนว่า “บรรพชนช่วยข้าด้วย!” จากนั้นก็ถูกลำแสงสายฟ้าสายหนึ่งระเบิดจนแหลกเป็นเศษธุลีทั่วฟ้า
แล้วลู่ฝานก็พุ่งตามออกมา...
ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาอันสั้นยิ่ง
“ลู่ซือจื้อ...สังหารกู่ซั่วผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองระยะกลางอย่างนั้นหรือ?” ท่านบรรพชนเทียนหั่วมองลู่ฝานเบื้องล่างด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
เหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ยังทำให้เสวียนซวีจื่อแห่งสำนักเต๋าและผู้อาวุโสเซี่ยโส่วแห่งสำนักเสวียนหมิงตื่นตระหนก ทั้งสองพากันออกจากเรือเหาะมาดู