บทที่ 178 สังหารต่อหน้าต่อตา!
ยามนี้กู่ซั่วเพิ่งระเบิดสมบัติวิเศษประจำกายของตน จึงสูญเสียพลังชีวิตไปมาก ทั้งยังกระอักเลือดไม่หยุด แต่เพื่อเอาชีวิตรอด เขาทำได้เพียงเร่งหนีสุดกำลัง
ใช้เวลาไม่นานนัก เขาก็ทะยานออกจากชั้นสามไปถึงชั้นสอง
ส่วนลู่ฝานที่ไล่ตามอยู่ด้านหลัง หลังถูกแรงระเบิดจากการทำลายสมบัติวิเศษประจำกายของกู่ซั่วสั่นสะเทือน ความเร็วก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด
เคราะห์ดีที่ปีกมารสวรรค์ซึ่งมีปราณแท้ไหลเวียนอยู่ด้วยนั้นรวดเร็วยิ่งกว่า
ทว่าหลังจากใช้พลังไปหลายครั้ง บัดนี้ปราณวิญญาณของลู่ฝานก็ใกล้หมดสิ้นแล้ว
หากไม่อาจสังหารกู่ซั่วก่อนที่อีกฝ่ายจะหนีไปถึงชั้นหนึ่ง เขาก็จะหมดโอกาสโดยสิ้นเชิง
«เจ้าหมอนี่! เหตุใดจึงมีสมบัติมากมายถึงเพียงนี้! ปีกกระดูกประหลาดนั่นได้มาอย่างไรกัน!» กู่ซั่วหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ
แม้แต่เขายังไม่มีสมบัติโบราณสักชิ้น แต่ลู่ฝานกลับนำออกมาใช้ถึงสองชิ้น!
ทว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนั้น กู่ซั่วเร่งความเร็วสุดกำลัง ร่างทะยานผ่านทะเลทรายอันกว้างใหญ่ มุ่งตรงไปยังชั้นหนึ่ง
ขณะนั้นลู่ฝานก็พุ่งออกจากชั้นสามเช่นกัน เขายกมือขึ้น ธนูล่ามารพลันปรากฏในมือ แล้วตะโกนว่า «สหายเต๋ากู่! อย่าหนีอีกเลย ข้ากับท่านไม่ได้มีความแค้นใหญ่หลวงต่อกัน ต่อให้ข้าสังหารท่าน ก็จะไม่ทำลายวิญญาณของท่านจนสูญสิ้น หากท่านยังหนีต่อไป เมื่อข้าไล่ตามทัน ข้าจะลบวิญญาณของท่านให้สิ้น!»
เมื่อได้ยินเสียงส่งกระแสจิตจากด้านหลัง ใบหน้ากู่ซั่วก็กระตุก เขาตะโกนกลับไปว่า «ไอ้สารเลว! พอออกจากถ้ำหลีหั่วเมื่อใด ก็ถึงคราวตายของเจ้า!»