หลังจากจัดการงานที่ลู่ฝานต้องทำเสร็จ โม่หลีก็ออกจากถ้ำพำนักไปเพียงลำพัง
บัดนี้ลู่ฝานมองดูหุ่นเชิดนับร้อยตัว แม้ในใจจะไม่เต็มใจอย่างยิ่ง แต่ก็หมดหนทาง ได้แต่ถกแขนเสื้อลงมือทำ
อย่างไรเสียก็แค่เดือนเดียว ขอแค่ได้แต้มบำเพ็ญพันแต้ม ก็เพียงพอให้เขาได้เรียนรู้วิทยายุทธ์เหล่านั้นแล้ว
ลู่ฝานถือดาบเชือดกระดูก เริ่มลงมือกับหุ่นเชิดตัวหนึ่ง
แน่นอนว่าลู่ฝานก็เป็นมือใหม่หัดแยกชิ้นส่วนหุ่นเชิด ความไม่ชำนาญย่อมเลี่ยงได้ยาก
มีดแรกลงไปก็ทำให้กระดูกหุ่นเชิดเสียหาย แต่ลู่ฝานก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะเป็นหุ่นตัวแรก หาข้อต่อดูก่อน ต่อไปย่อมชำนาญเอง
เมื่อลู่ฝานแยกชิ้นส่วนไม่หยุดหย่อน เวลาก็ผ่านจากกลางวันจวบกลางคืน
บนพื้นมีชิ้นส่วนแขนขาของหุ่นเชิดเกลื่อนกลาด ตลอดทั้งวันเพิ่งแยกชิ้นส่วนไปได้สามตัว
ในนั้นเสียหายหนักสองตัว ทว่าตัวที่สามดีขึ้นไม่น้อย
ส่วนลู่ฝานก็เร่งมือแยกชิ้นส่วนตัวที่สี่อย่างรีบร้อน ครานี้ชำนาญขึ้นมาก
เพียงหาจุดสำคัญทุกแห่งให้พบ ตำแหน่งมีดมั่นคง ย่อมไร้เหตุไม่คาดฝัน
หลังจากแยกชิ้นส่วนตัวที่สี่เรียบร้อย ลู่ฝานก็เรียงชิ้นส่วนย่อยตามลำดับไว้บนแท่นหลอมหุ่นเชิดขนาดมหึมา
“ประหลาด หุ่นเชิดพวกนี้ล้วนเป็นขั้นฝึกปราณชั้นห้าชั้นหกทั้งสิ้น หรือว่าโม่หลีผู้นี้หลอมได้เพียงหุ่นเชิดชั้นต่ำเช่นนี้?” ลู่ฝานก็ฉงนใจยิ่ง
เพราะอย่างไรเสียหุ่นเชิดของสิ่งนี้ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องถึงขั้นฝึกปราณสมบูรณ์จึงจะมีพลังรบ มิฉะนั้นต่อให้หลอมมากเพียงใด ผู้อื่นเพียงคาถาลูกไฟลูกเดียวก็ป่นปี้แล้ว