ลู่ฝานซึ่งจากเฉินเจียเป่ามาในยามนี้เหินหนีออกไปไกลกว่าร้อยลี้ หลังเสาะหาหุบเขาอันเงียบสงบแห่งหนึ่งได้ เขาก็พุ่งเข้าไปทันที
เมื่อลงถึงพื้น เขาไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย รีบเข้าไปในถ้ำหินงอกหินย้อยร้างใกล้ ๆ วางค่ายกลปิดกั้นสองชั้น แล้วปล่อยดักแด้โลหิตทั้งสองออกมา
เพราะไม่รู้ว่าดักแด้โลหิตนี้เป็นอย่างไร ลู่ฝานจึงปล่อยจื่อเยวียนผู้มีประสบการณ์กว้างขวางออกมาด้วย
“บรรพจารย์ อีกาสามตานี่เกิดอะไรขึ้น?” ลู่ฝานหันไปถามจื่อเยวียน
เวลานี้เสวียนอินซึ่งสิงอยู่ในร่างของจื่อเยวียนก็ฟื้นขึ้นมาทันที นางเห็นดักแด้โลหิตขนาดมหึมาสองตัวเช่นกัน ก่อนเอ่ยว่า “ดูท่ากำลังจะเปิดตาแล้ว”
“ในเมื่อกำลังจะเปิดตา เหตุใดลมหายใจจึงอ่อนแรงสลับแข็งแกร่ง หรือก่อนหน้านี้ข้าป้อนโอสถสำหรับสัตว์วิญญาณน้อยเกินไป?” ลู่ฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ไม่ใช่ ข้าคิดว่าในช่วงนี้อีกาสามตาคงไม่ต้องใช้โอสถสำหรับสัตว์วิญญาณเป็นแหล่งพลังงานแล้ว เกรงว่าต้องใช้โลหิตแก่นแท้แทน อย่างไรเสีย สิ่งมีชีวิตจากโลกยมบาลย่อมแตกต่างจากสัตว์เลี้ยงวิญญาณทั่วไปมาก จะใช้หลักสามัญมารับมือไม่ได้” จื่อเยวียนกล่าว
“ให้ข้าใช้โลหิตแก่นแท้ช่วยพวกมันเปิดตาหรือ?” ลู่ฝานชะงักไป
“ลองดูก่อนเถิด การที่อีกาสามตาจะเปิดตาเมื่อถึงขั้นห้านั้นสำคัญยิ่ง หากเปิดตาไม่สำเร็จ ก็ทำได้เพียงกลายเป็นอีกาสามตาธรรมดา ยากจะให้กำเนิดเพลิงยมโลกโยวตู” จื่อเยวียนกล่าวช้า ๆ
เมื่อได้ยินคำพูดของจื่อเยวียน ใจลู่ฝานก็พลันตึงเครียด เขาทุ่มทั้งเวลาและโอสถสำหรับสัตว์วิญญาณไปไม่น้อยกว่าจะเลี้ยงอีกาสามตามาจนถึงขั้นนี้
หากเปิดตาไม่สำเร็จและให้กำเนิดเพลิงยมโลกโยวตูไม่ได้ เช่นนั้นมิเท่ากับเสียเปล่าหรอกหรือ? ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไม่ล้มเหลว