หลายวันต่อมา...
สำนักกระบี่เสวียนหยาง
หลังเดินทางฝ่าฟ้ามาหลายวัน ลู่ฝานก็กลับจากต้าเหยียนมายังสำนักกระบี่เสวียนหยางอีกครั้ง
ทันทีที่เหาะมาถึงเหนือน่านฟ้าของสำนักกระบี่เสวียนหยาง ลู่ฝานก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเฉินจือชิวและไป๋โหรวเอ๋อ
ขณะนี้บนลานกว้างของหน่วยในสำนักกระบี่เสวียนหยาง ไป๋โหรวเอ๋อ เฉินเหยาเอ๋อ และศิษย์ตระกูลเฉินอีกหลายคนกำลังฝึกวิชากระบี่อยู่
ทุกคนเงยหน้าขึ้น ก็เห็นแสงหลบหนีสายหนึ่งพุ่งทะยานมาจากที่ไกล
“ผู้อาวุโสลู่!” เฉินเหยาเอ๋อหยุดมือทันที พลางชี้ไปยังท้องฟ้าไกล ๆ
ไป๋โหรวเอ๋อรีบหันไปมองเช่นกัน แววตาพลันเผยความยินดีออกมาหลายส่วน คล้ายเพียงได้เห็นลู่ฝานก็ทำให้นางวางใจขึ้นไม่น้อย
ลู่ฝานหยุดลอยอยู่กลางอากาศ มองลงมายังกลุ่มคนเบื้องล่างแล้วถามว่า “แม่นางไป๋ เป็นอย่างไรบ้าง พวกเจ้าอยู่ที่สำนักกระบี่เสวียนหยางได้ปรับตัวหรือไม่?”
“ขอบคุณผู้อาวุโสลู่ที่เมตตาดูแล ศิษย์พี่ศิษย์น้องที่นี่ดีกับพวกเรามากเจ้าค่ะ!” ไป๋โหรวเอ๋อในยามนี้ดูมีชีวิตชีวากว่าเมื่อ 7 เดือนก่อนอย่างเห็นได้ชัด นางค้อมกายคารวะลู่ฝานอย่างนอบน้อม
“เฉินจือชิวเล่า?” ลู่ฝานถาม
“ศิษย์พี่เฉินปิดด่านมาหลายวันแล้ว จะให้ข้าไปเรียกเขาออกมาหรือไม่เจ้าคะ?” ไป๋โหรวเอ๋อตอบ
“ไม่ต้อง” ลู่ฝานกล่าว พลางยกมือหยิบขวดยาออกมาหลายขวด “นี่คือโอสถหลอมกายกับโอสถชำระวิญญาณ มีประโยชน์อย่างยิ่งต่อผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน พวกเจ้าจงตั้งใจฝึกฝน รีบทะลวงสู่ขั้นแก่นทองให้ได้โดยเร็ว”
กล่าวจบ ลู่ฝานก็ส่งโอสถลงไป ไป๋โหรวเอ๋อรีบยื่นมือรับ ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อ นางโค้งกายกล่าวขอบคุณอย่างนอบน้อม “ขอบคุณผู้อาวุโสลู่เจ้าค่ะ!”