“เอ่อ...ได้หรือ?” เฉินเหยาเอ๋อก้มหน้าด้วยท่าทีเขินอาย นึกว่าลู่ฝานเอาจริง
คำพูดนี้ทำให้ลู่ฝานถึงกับพูดไม่ออก เขาจึงเอ็ดทันทีว่า “ได้หรือ? ข้ากับบรรพชนผู้ล่วงลับของตระกูลเฉินอย่างเฉินเสวียนหลี่เรียกขานกันฉันพี่น้อง หากนับตามลำดับอาวุโส เจ้ายังต้องเรียกข้าว่าท่านปู่อาด้วยซ้ำ! ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”
“ผู้อาวุโส~ คือว่า...ข้า...” เฉินเหยาเอ๋อถูกลู่ฝานเอ็ดจนก้มหน้างุด พูดจาติดขัดอยู่บ้าง
ไป๋โหรวเอ๋อเขินจนหน้าอกแดงระเรื่อ รีบดึงเฉินเหยาเอ๋อไว้ ก่อนหันไปประสานมือคารวะลู่ฝาน “ผู้อาวุโสลู่! เหยาเอ๋อมีนิสัยเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร ท่านอย่าได้โกรธเลย! เป็นข้าที่อบรมสั่งสอนไม่ดีเอง!”
เฉินจือชิวก้าวเข้ามาเคาะศีรษะเฉินเหยาเอ๋อเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “เหยาเอ๋อ เจ้าจะเอะอะกับข้าก็ช่างเถิด แต่อย่าล่วงเกินผู้อาวุโสลู่โดยไม่รู้จักลำดับอาวุโส!”
“พี่...ข้ารู้ว่าผิดแล้ว~” เฉินเหยาเอ๋อก้มหน้าเดินไปหาลู่ฝาน ตั้งใจจะคุกเข่าขอขมา
ทว่าลู่ฝานยกมือปล่อยพลังวิญญาณประคองนางไว้ แล้วกล่าวว่า “อย่าให้มีครั้งหน้า ต่อไปต้องรู้จักปกป้องตนเอง อย่าคิดแต่จะใช้ร่างกายตอบแทนบุญคุณอยู่เรื่อย”
“ผู้อาวุโส...เหยาเอ๋อกล้าทำเช่นนี้กับท่านเท่านั้น ที่จริงแล้วพี่สาวไป๋นาง...” เฉินเหยาเอ๋อเพิ่งจะเอ่ยปาก
ไป๋โหรวเอ๋อก็ก้าวเข้ามาปิดปากนางไว้อย่างรวดเร็ว แล้วกล่าวว่า “ผู้อาวุโส...เหยาเอ๋อรู้ว่าผิดแล้ว จะไม่พูดเหลวไหลอีก”
เมื่อเห็นไป๋โหรวเอ๋อหน้าแดงก่ำจนแทบจะกลายเป็นไป๋โหรวเอ๋อสีแดง ลู่ฝานจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านางกำลังคิดอะไรอยู่