เมื่อเห็นน้ำเสียงของลู่ฝานยังคงไม่ยี่หระเช่นนั้น หวังชิงจู๋ก็หมดคำจะพูด
“เจ้าคิดดีทีเดียว ห้าปีเพิ่มขึ้นขั้นหนึ่ง เหลือเวลาอีกห้าปีก่อนการประชุมล้างมาร ต่อให้เจ้าฝึกฝนทั้งห้าปีนี้โดยไม่หลับไม่นอน ก็ยากที่จะบรรลุขั้นฝึกปราณชั้นสิบ”
“ต่อให้บรรลุได้ ก็ไม่แน่ว่าจะได้รับโอสถสร้างฐาน ถึงแม้จะโชคดีได้มา รากวิญญาณผสมกลายพันธุ์จะอาศัยโอสถสร้างฐานเพียงเม็ดเดียวสร้างฐานได้ โอกาสสำเร็จไม่ถึงหนึ่งในสิบ”
หวังชิงจู๋เผยสถานการณ์คับขันของลู่ฝานในตอนนี้
“ศิษย์เข้าใจ แต่ก็จนปัญญา” ลู่ฝานถอนหายใจ
“ช่างเถิด หากการประชุมล้างมารครั้งนี้ราบรื่น ข้าอาจได้รับโอสถสร้างฐานเพิ่มอีกหนึ่งเม็ด แล้วค่อยให้เจ้า”
“จะสร้างฐานได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับโชควาสนาของเจ้าล้วน ๆ”
หวังชิงจู๋จนใจกับเด็กถูกทอดทิ้งที่นางพามายังสำนักเต๋าด้วยตัวเองแท้ ๆ อยากจะปล่อยมือ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นนางที่พามา จะดูแล นางก็เป็นเพียงผู้ดูแลสำนักนอกขั้นสร้างฐาน ใจอยากช่วยแต่แรงน้อย
ความจริงหวังชิงจู๋ก็เป็นคนเย็นชาภายนอกแต่ใจดีภายในเช่นนี้ เพราะหากเป็นผู้บำเพ็ญอื่น พาลู่ฝานมายังสำนักเต๋าแล้วพบว่ารากวิญญาณใช้ไม่ได้ คาดว่าคงไม่เสวนาด้วยอีกเลย อย่าว่าแต่ช่วยเหลือ
“ขอบคุณอาจารย์อา” ลู่ฝานคารวะอย่างนอบน้อม
จากนั้นหวังชิงจู๋ยื่นม้วนไม้ไผ่ในมือให้ลู่ฝาน พลางกล่าว “นี่คือคัมภีร์กระบี่ลับที่ข้าพบโดยบังเอิญตอนออกไปฝึกฝนภายนอก มีนามว่า วิชาแยกเงากระบี่ เมื่อฝึกสำเร็จ สามารถแยกเงากระบี่ไปประมือกับศัตรู”
“มีทั้งหมดหกระดับ แต่ละระดับสามารถเพิ่มจำนวนเงากระบี่ได้ ฝึกถึงระดับหก จำนวนเงากระบี่มากถึงพันสาย พลังอานุภาพไม่ธรรมดา เจ้าจงนำไปฝึกฝนให้ดี”