และในเวลานี้ พลังของลู่ฝานก็สามารถต่อกรกับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานขั้นต้นได้โดยไม่ต้องพึ่งพาอาวุธวิเศษหรือวิชาใด ๆ เลย เพียงแค่ใช้การบำเพ็ญขั้นฝึกปราณชั้นสี่สิบเท่านั้น
หากใช้ญาณทิพย์ขั้นสร้างฐานขั้นกลางร่วมกับวิชาและอาวุธวิเศษ รวมถึงปัจจัยภายนอกอื่น ๆ เมื่อเผชิญผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานขั้นกลาง ก็ยังมีพลังพอที่จะสู้ได้
แต่ก็ทำได้แค่เพียงเท่านี้
เพราะการต่อสู้ข้ามขั้นภูมิของผู้บำเพ็ญนั้นยากยิ่งอยู่แล้ว การที่ลู่ฝานทำได้ถึงเพียงนี้ ก็นับว่าไม่ง่ายเลย
ขณะลู่ฝานถอนตัวจากสภาวะฝึกตน เส้นผมบนศีรษะก็ขาวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้ร่างกายทุกส่วนจะแข็งแกร่งยิ่งนัก
ทว่าปราณแท้ที่พร่องไป ทำให้ลู่ฝานดูค่อนข้างซูบตอบ ราวกับจมอยู่ในกองสตรีมาทั้งปีจนร่างถูกสูบจนว่างเปล่า
อันที่จริงสภาพเช่นนี้ก็ดี เพราะมันชวนให้สับสนได้มาก
ใครเลยจะคิดว่าชายที่ดูเหมือนไตพร่องเต็มทีผู้นี้ จะเป็นสัตว์ประหลาดขั้นฝึกปราณชั้นสี่สิบ
"ต่อไป ก็ถึงเวลาไปตามนัดแล้ว" ลู่ฝานสะบัดมือปล่อยกระบี่บิน กระโจนขึ้นเหยียบกระบี่ มุ่งตรงสู่ตำหนักผู้ดูแล
...
สำนักนอก ตำหนักผู้ดูแล
หวังชิงจู๋ในช่วงห้าปีสุดท้ายนี้ไม่ได้ออกไปหาประสบการณ์ข้างนอก แต่มุ่งมั่นฝึกเคล็ดกระบี่จนช่ำชอง สะสมโอสถและยันต์กระดาษรวมถึงของจำเป็นอื่น ๆ ไว้ เท่ากับเตรียมตัวมาเต็มที่
ครั้นลู่ฝานลงสู่โถงใหญ่ตำหนักผู้ดูแล หวังชิงจู๋ก็ค่อย ๆ ก้าวออกจากโถงด้านใน เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังการบำเพ็ญของลู่ฝาน นางก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "ไม่คิดว่าเจ้าจะทะลวงถึงขั้นฝึกปราณชั้นสิบได้ในห้าปีนี้จริง ๆ?"
"ไม่ทำให้อาจารย์อาผิดหวัง นับว่าโชคดีที่ข้าฝ่าข้ามมาได้" ลู่ฝานกล่าวยิ้ม ๆ