ตลอดคืนที่ผ่านมา ลู่ฝานนั่งไม่ติดที่ กระวนกระวายใจยิ่งกว่าสิ่งใด จะฝึกฝนบำเพ็ญเพียรก็ไม่ต้องพูดถึง ดวงตาจ้องเขม็งไปยังประตูหินของห้องลับ
แต่โชคดีที่โม่หลีไม่ได้บุกเข้ามา เพราะอีกฝ่ายยังถอดแยกชิ้นส่วนหุ่นเชิดที่เหลือไม่เสร็จ นั่นคือยังมีค่าให้ใช้ประโยชน์อยู่บ้าง
จันทร์ลับฟ้าตะวันทอแสง
กาลเวลาล่วงมาถึงเช้าของวันรุ่งขึ้น
ลู่ฝานทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เปิดประตูหินเดินออกไป
ตอนนี้โม่หลีเก็บจื่อเยวียนเข้าถุงเก็บของตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว นั่งขัดสมาธิอยู่ในถ้ำพำนักตลอดคืน
เมื่อเห็นลู่ฝานออกมา โม่หลีก็ไม่ได้เอ่ยปากอะไร
ส่วนลู่ฝานก็หยิบดาบเชือดกระดูกขึ้นมา ทำงานต่อไป
แม้มือจะไม่หยุดทำงาน แต่สายตาของลู่ฝานกลับชำเลืองมองไปทั่ว
ประเมินว่าหากโม่หลีลงมือกับเขา เขาจะมีโอกาสหนีรอดได้สักกี่ส่วน
แต่ไม่ว่าจะคำนวณอย่างไร การที่ขั้นฝึกปราณเผชิญหน้ากับขอบเขตแก่นปลอม ก็ไม่ต่างอะไรกับการไปตาย
และเขาก็ไม่ใช่อัจฉริยะเหนือธรรมชาติพวกที่ข้ามขั้นต่อสู้ได้
แม้ขั้นฝึกปราณชั้นยี่สิบจะไร้เทียมทานในขั้นฝึกปราณ แต่ในสายตาของขั้นสร้างฐาน ก็เป็นเพียงคู่ต่อสู้ที่รับมือยากขึ้นเล็กน้อย
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ลู่ฝานไม่ได้ร่ำเรียนคาถาอาคมใดๆ ประสบการณ์การประมือก็ว่างเปล่า
ดูเหมือนนี่จะเป็นสถานการณ์ที่หลีกเลี่ยงความตายไม่ได้
ขณะที่ลู่ฝานกำลังถอดแยกหุ่นเชิด โม่หลีซึ่งหลับตามาตลอดก็ลืมตาขึ้นฉับพลัน พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "เมื่อคืนเจ้าเห็นหมดแล้วหรือ?"
ประโยคที่โพล่งขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัวนี้ ทำให้มีดเลาะกระดูกในมือของลู่ฝานสั่นสะท้าน เขารีบกล่าวว่า "ศิษย์กำลังฝึกฝนเมื่อคืน ไม่ทราบว่าท่านอาจารย์อาหมายความว่าอย่างไร"
"เจ้ากลัวอะไร ข้าก็ไม่ได้ทำเรื่องที่น่าอับอายอะไร แอบดูก็ไม่เป็นไร" โม่หลียกมือขึ้นเล็กน้อย
ลู่ฝานหยุดการทำงานในมือ กล่าวว่า "ท่านอาจารย์อาโม่ นางเซียนเมื่อคืนนั้น เป็นคู่บำเพ็ญของท่านหรือ?"
เมื่อถูกถามถึงเรื่องนี้ โม่หลีเงียบงันไปชั่วขณะ ก่อนกล่าวว่า "นับว่าใช่ เมื่อสองร้อยปีก่อน ข้ากับจื่อเยวียนได้พบกันที่แคว้นเฟิง เราให้สัญญากันไว้ว่า หลังจากสร้างฐานแล้ว จะเป็นคู่บำเพ็ญร่วมกัน ท่องเที่ยวไปในชางหลาน แสวงหาโชควาสนา"