บัดนี้ลู่ฝานเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว มิน่าล่ะที่จื่อเยวียนดูมีชีวิตชีวาราวกับมีลมหายใจ นั่นเป็นเพราะโม่หลีใช้โลหิตของศิษย์รินรดร่างนาง และยังทำเช่นนั้นมาแล้วหลายครั้ง
นี่เองจึงอธิบายได้ว่าเหตุใดไม่มีศิษย์กล้ารับภารกิจที่โม่หลีประกาศออกไป มันเป็นงานที่ต้องถึงตายอย่างชัดแจ้ง
แต่ด้วยเหตุที่โม่หลีเป็นปรมาจารย์หุ่นเชิดเพียงหนึ่งเดียวของสำนักเต๋า และยังครอบครองหุ่นเชิดขั้นแก่นทองคำอีกหนึ่งตน สำนักเต๋าจึงมักทำเป็นมองไม่เห็น
ตราบใดที่โม่หลีไม่แตะต้องศิษย์กลุ่มหลัก เว้นช่วงเดือนสองเดือนกำจัดศิษย์ทั่วไปสักคนก็มิใช่เรื่องใหญ่โต
เพราะถึงอย่างไร ปรมาจารย์หุ่นเชิดที่มีหุ่นเชิดขั้นแก่นทองคำนั้น นับว่าล้ำค่ายิ่งสำหรับสำนักหนึ่ง
"ดูท่าโม่หลีคงจะเอาเลือดข้าในที่สุด แต่นับแต่รู้ความลับนี้ สถานการณ์ของข้าก็ไม่ถูกกดดันอีกต่อไป" ลู่ฝานเหมือนจะคิดแผนได้แล้ว
จากนั้นลู่ฝานก็อ่านคัมภีร์จนจบทั้งเล่ม จดจำวิธีการหลอมสร้าง ตลอดจนวิธีส่งผ่านปราณแท้เข้าสู่ร่างกายอย่างละเอียด แล้วจึงยัดคัมภีร์เข้าไปในถุงเก็บของ
นี่ยิ่งทำให้ลู่ฝานหวนคิด ศพของผู้อาวุโสอย่างน้อยขั้นแก่นทองคำที่ตนเคยเก็บไว้ในถุงเก็บของ
หากใช้คัมภีร์นี้หลอมสร้างมัน เช่นนั้นตนก็จะกลายเป็นปรมาจารย์หุ่นเชิดระดับสูงที่มีหุ่นเชิดแก่นทองคำเช่นกันมิใช่หรือ?
แน่นอน ลู่ฝานเพียงแค่คิด เพราะวัสดุหลอมหุ่นเชิดมีมากมาย ไม่อาจรวบรวมได้ครบในเร็ววัน
ยิ่งกว่านั้น การได้หุ่นเชิดสักตนอย่างแท้จริงต้องใช้ปราณแท้แห่งอายุขัยแปดสิบปี