“ขอรับ” ลู่ฝานตอบอย่างสงบนิ่ง
“ไปก็ไปให้หมด! พวกเจ้าพากันจากไปเสียให้สิ้น ข้าจะได้ไม่ต้องเปลืองใจดูแล พวกเนรคุณเอ๊ย!” เสวียนซวีจื่อกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ คำพูดนี้ยังพุ่งไปถึงทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วย
เสวียนซวีจื่อย่อมไม่คิดรั้งศิษย์ขั้นสร้างฐานไว้แม้แต่น้อย
ลู่ฝานหยิบป้ายประจำตำแหน่งผู้ดูแลกับชุดเครื่องแบบผู้ดูแลออกมา แล้วยื่นให้ผู้ดูแลหม่าที่อยู่ข้าง ๆ
“ศิษย์น้องลู่! เจ้าทำอะไรน่ะ อย่าได้วู่วาม!” ผู้ดูแลหม่าตกตะลึงอยู่บ้าง
ส่วนเสวียนซวีจื่อที่อยู่ข้างกันกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย กล่าวเสียงเย็นว่า “แค่ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานตัวเล็ก ๆ ยังกล้ามางัดข้อกับข้าผู้นี้อีกหรือ? พวกเจ้าคนใดไม่พอใจ ก็ออกจากสำนักไปพร้อมกันได้เดี๋ยวนี้!”
ยามนี้ผู้อาวุโสขั้นแก่นทองและผู้ดูแลขั้นสร้างฐานรอบข้างต่างก้มหน้า ไม่กล้าปริปาก
ลู่ฝานเช็ดคราบเลือดตรงมุมปาก สะบัดตัวออกจากการประคองของผู้ดูแลหม่า แล้วเดินกะเผลกออกจากตำหนัก
ทุกย่างก้าว ร่างที่ปริแตกของเขาทิ้งแอ่งโลหิตสีแดงสดไว้เบื้องหลัง
ก้าวแล้วก้าวเล่า บนพื้นมีรอยเลือดยาวเหยียด ชวนให้ผู้พบเห็นขวัญผวา
เมื่อออกมานอกตำหนัก ลู่ฝานไม่ลังเลแม้แต่น้อย ปล่อยกระบี่บินออกมา แล้วเหาะโซเซไปยังที่ไกล
ศิษย์ขั้นฝึกปราณสองคนที่เฝ้าค่ายกลอารักขาสำนักเห็นสภาพอันน่าเวทนาของลู่ฝาน ก็รีบเปิดทางให้เขาจากไป
ภายในตำหนักใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นผู้อาวุโสขั้นแก่นทองหรือผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน ต่างมองตามแผ่นหลังของลู่ฝาน ความอัปยศอดสูในวันนี้พลันประดังเข้าสู่ใจพวกเขา
แรงกดดันที่ท่านบรรพชนกู่ซินแผ่ใส่ลู่ฝาน แม้ไม่ได้ตกกระทบร่างพวกเขา แต่ก็ประหนึ่งค้อนหนักกระหน่ำลงบนศักดิ์ศรีอันเปราะบาง