ทว่า หลังจากลู่ฝานเอ่ยถามขึ้นเป็นครั้งแรก เสวียนซวีจื่อกลับไม่ได้กล่าวสิ่งใด เพียงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
แต่ท่าทีเช่นนั้นทำให้ท่านบรรพชนกู่ซินซึ่งร้อนใจอยากพาหวังชิงจู๋ไป สีหน้าพลันเคร่งขรึม เสียงดังกึกก้องประหนึ่งอสนีบาต “เจ้าหนูไร้มารยาท! ข้ากำลังสนทนากับสหายเสวียน เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาแทรก!”
หึ่ง!
ชั่วพริบตา อานุภาพสวรรค์แห่งขั้นปฐมกำเนิดก็ระเบิดออกมาอย่างฉับพลัน พุ่งกดดันลู่ฝานโดยตรง!
เสียงตุบดังขึ้น ลู่ฝานพลันรู้สึกราวกับมีภูเขาหนักหมื่นจวินกดทับอยู่เหนือศีรษะ เข่าทั้งสองกระแทกพื้นศิลาสีเขียวอย่างแรง ฝืนรับไว้ได้ไม่ถึงครึ่งวินาที ร่างทั้งร่างก็ฟุบลงกับพื้น
ชั่วพริบตา เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด! ผิวหนังปริแตก เลือดไหลทะลัก สภาพเช่นนี้ ลู่ฝานอย่าว่าแต่เงยหน้าเลย ต่อให้ขยับนิ้วได้สักนิดก็นับว่าฝืนลิขิตสวรรค์แล้ว
และนี่เป็นเพียงแรงกดดันเล็กน้อยที่ท่านบรรพชนกู่ซินปลดปล่อยออกมาตามใจเท่านั้น!
เรื่องนี้พิสูจน์คำกล่าวที่ว่า ใต้ขั้นปฐมกำเนิดล้วนเป็นมดปลวก!
อานุภาพศักดิ์สิทธิ์อันเกรียงไกรเช่นนั้น มิใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญขั้นต่ำจะต้านทานได้เลย
ผู้อาวุโสเฮ่อเหยียนซึ่งเดิมยืนอยู่ข้างลู่ฝานและคิดจะเอ่ยปากห้ามเสวียนซวีจื่อ ก็ผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ไม่กล้าพูดมากอีกแม้แต่คำเดียว
“แค่ก!” ลู่ฝานทนแรงกดดันแห่งขั้นปฐมกำเนิดไม่ไหว ในชั่วขณะนั้นเลือดก้อนใหญ่ก็พุ่งออกจากปาก! ราวกับทั้งร่างและวิญญาณจะพังทลายเป็นเสี่ยง ๆ ในตอนนี้!
นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่ฝานสัมผัสได้ว่าความตายอยู่ใกล้เพียงนี้ สัญชาตญาณทำให้เขาอยากดิ้นรนต้านทานสุดกำลัง
แต่ไม่ว่าเขาจะเร่งเร้าพลังปราณอย่างไร ก็ไร้ผลประหนึ่งวัวโคลนจมหายลงสู่ทะเล!