หลังออกจากถ้ำพำนัก ลู่ฝานก็มุ่งหน้าไปยังหอเล็กสามชั้นแห่งนั้น
“สหายเต๋าเย่ ลู่ผู้นี้มาตามนัดแล้ว” ลู่ฝานเดินมาถึงใต้หอแล้วเอ่ยขึ้น
“สหายเต๋าลู่รักษาคำพูดจริง ๆ เข้ามาเถิด” เสียงของเย่หลิงซีดังมาจากด้านใน
ลู่ฝานจึงก้าวเข้าไป
เมื่อมาถึงชั้นสาม เย่หลิงซีกำลังยืนเช็ดทวนอาวุธวิเศษขั้นสูงอยู่หน้าโต๊ะโป๊ยเซียน
บนโต๊ะยังมีน้ำเต้าธาตุน้ำแข็งและไฟหนึ่งใบ รวมถึงพัดอาวุธวิเศษอีกหนึ่งชิ้น ทั้งหมดล้วนเป็นอาวุธวิเศษขั้นสูง
เมื่อเห็นเช่นนั้น ลู่ฝานก็อดตกตะลึงเล็กน้อยไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าเย่หลิงซีจะมีอาวุธวิเศษขั้นสูงมากมายถึงเพียงนี้
นางช่างมั่งคั่งนัก
“สหายเต๋าเย่ โอกาสวาสนาที่เจ้าพูดถึงคือสิ่งใดกันแน่?” ลู่ฝานถาม
“ไปถึงแล้วเจ้าก็จะรู้เอง” เย่หลิงซีเก็บอาวุธวิเศษบนโต๊ะ ก่อนสะบัดมือโยนหน้ากากผีเขี้ยวโง้งสีดำให้ลู่ฝาน
“นี่คืออะไร?” ลู่ฝานชะงักไป
“ก็หน้ากากที่ซื้อจากข้างทาง อีกประเดี๋ยวคงได้ใช้” เย่หลิงซีพูดจบก็มองลู่ฝาน แล้วกล่าวต่อ “หากสหายเต๋าไว้ใจข้า จะให้ข้าดูอาวุธวิเศษที่เจ้าใช้สักหน่อยได้หรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่ฝานชะงักไป แต่ก็ยังหยิบกระบี่ยาวอาวุธวิเศษขั้นต่ำของตนกับโล่กระดูกขั้นกลางออกมา
เมื่อเห็นอาวุธวิเศษที่แสนขัดสนเหล่านั้น เย่หลิงซีก็เผยสีหน้ากระอักกระอ่วน “ปกติเจ้าใช้แต่ของไร้ค่าเหล่านี้หรือ?”
“ข้าเป็นผู้บำเพ็ญอิสระขั้นหนึ่ง จะไปมีสมบัติอะไรได้” ลู่ฝานยิ้มขื่น
เย่หลิงซีเองก็พูดไม่ออกอยู่บ้าง แต่ยังยกมือหยิบกระบี่ชิงเฟิงขั้นสูงเล่มหนึ่งออกมาโยนให้ลู่ฝาน “ข้าไม่ได้ประทับตราบนกระบี่เล่มนี้ เจ้าใช้ได้เลย เมื่อเสร็จเรื่องแล้วอย่าลืมคืนข้า”