ที่สำนักเต๋าตั้งกฎนี้ไว้ ก็เพราะว่าผู้ฝึกตนที่บรรลุขั้นฝึกปราณหกแล้ว ถึงจะสามารถฝึกยุทธเวทได้ มีทั้งกระบวนท่าโจมตีและป้องกันตัว โอกาสรอดชีวิตสูง จึงจะรับภารกิจนอกสำนักได้
หลี่หนิวอยู่แค่ขั้นฝึกปราณห้า ไม่มีกระบวนท่าต่อสู้ศัตรูเลยแม้แต่น้อย หากพบอันตราย แทบไม่มีทางรอดเลย
“ข้าเป็นต้นเหตุที่ทำร้ายศิษย์น้องหลี่” ลู่ฝานก้มหน้าลง เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“ช่างเถิด เขามุ่งมั่นจะไปเอง ตอนนี้ตายไปแล้วก็โทษใครไม่ได้ เจ้าไปฝังเขาเสีย ข้าจะหาศิษย์คนอื่นมารับช่วงภารกิจเก็บศพแทน” ผู้ดูแลหม่ากล่าวพลางโบกมือ
“ขอรับ” ลู่ฝานไม่ได้เอ่ยถึงสาเหตุการตายของหลี่หนิว
เพราะเรื่องเช่นนี้ คนนอกไม่อาจช่วยอะไรเขาได้ อีกอย่างโจวซานยังเป็นศิษย์หน่วยในอีกด้วย
หลังจากลู่ฝานนำศพหลี่หนิวออกมา ก็หาพื้นที่หนึ่งซึ่งทิวทัศน์งดงาม ฝังศพลง
ยืนอยู่หน้าหลุมศพ ลู่ฝานจุดธูปสามดอก แล้วจึงหันหลังกลับจากไป
ความตายของหลี่หนิว ทำให้ลู่ฝานตระหนักอย่างแท้จริงว่า การไร้พลังนั้นช่างต่ำต้อยเพียงใด
ที่จริงแล้ว หลี่หนิวก็ตายแทนข้านั่นแหละ
หลายปีมานี้ ทุกครั้งที่เขาปิดด่านฝึกเสร็จ ก็ล้วนใช้เวลาอยู่กับหลี่หนิว
ในกระต๊อบสำนักนอกอันน่าเบื่อหน่าย มีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้นที่พูดคุยถูกคอกันอย่างรื่นรมย์ ไม่มีการหักหลังกัน
แต่ตอนนี้หลี่หนิวตายแล้ว ก็เหลือแค่ข้าอีกครั้ง
หลังจากจัดการฝังศพหลี่หนิวเรียบร้อย ลู่ฝานก็ไม่ได้ไปปิดด่านฝึก แต่ตรงไปยังหน่วยใน
ไปหน่วยในทำไม? ก็เพื่อจะไปสับหัวของโจวซานน่ะสิ
ในเมื่อเจ้าโจวซานเลือกที่จะไปดักสังหารหลี่หนิวตอนที่เขาออกมาข้างนอก เช่นนั้นข้าเองก็สามารถทำแบบเดียวกันได้ไม่ใช่หรือ?