ลู่ฝานทั้งสี่คนได้พบผู้อาวุโสกู้เพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกจัดให้รออยู่ในตำหนักข้าง ไม่มีพิธีต้อนรับอันยิ่งใหญ่แต่อย่างใด
สำหรับผู้อาวุโสกู้แล้ว จุ้ยเทียนอาจเป็นคนสนิท แต่หากพูดให้ไม่น่าฟัง ลู่ฝานทั้งสี่คนก็เป็นเพียงหมากใช้แล้วทิ้ง เรื่องนี้ลู่ฝานเองก็รู้ดี
ขณะนี้ภายในตำหนักข้าง หลี่เค่อหรานขมวดคิ้วแน่น เอ่ยว่า “ผู้อาวุโสกู้ผู้นี้พบพวกเราเพียงครู่เดียวก็ปล่อยให้รออยู่ที่นี่ หมายความว่าอย่างไร?”
เมื่อเห็นหลี่เค่อหรานเริ่มไม่พอใจ ลู่ฝานก็ยกมือขึ้นกางค่ายกลเก็บเสียง จากนั้นจึงนั่งลงบนเก้าอี้ข้างกาย ยกถ้วยชาวิญญาณขึ้นจิบ แล้วกล่าวว่า “สหายเต๋าหลี่ไม่เข้าใจหรือว่าเราเป็นผู้ลักลอบข้ามแดน ยังจะหวังให้ผู้อาวุโสกู้ดูแลเราเป็นพิเศษอีกหรือ? ไม่แน่ว่าอีกไม่กี่วันเขาอาจส่งเราไปสู้ตายกับพันธมิตรหมื่นเซียนก็ได้”
“ฮึ! ข้าไม่ได้โง่ถึงเพียงนั้น ชีวิตเป็นของตน ใครจะยอมเอาชีวิตไปถวายพันธมิตรหมื่นมารกัน” หลี่เค่อหรานกลับมีสีหน้าไม่ยี่หระ
ลู่ฝานค่อย ๆ วางถ้วยชาวิญญาณในมือลง ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อพวกเราเข้าร่วมพันธมิตรหมื่นมารแล้ว เกรงว่าบางเรื่องคงไม่อาจตัดสินใจเองได้”
หลี่เค่อหรานขมวดคิ้วเล็กน้อย “สหายเต๋าลู่หมายความว่าให้ช่วยพันธมิตรหมื่นมารสู้ตายกับพันธมิตรหมื่นเซียนหรือ? หากตกอยู่ในศึกชุลมุน สถานการณ์อาจบานปลายจนควบคุมไม่ได้”
“เจ้าจะกังวลอะไร ในเมื่อมีสหายเต๋าลู่กับสหายเต๋าอู๋อยู่ทั้งคน จะปล่อยให้พวกเราเสียเปรียบได้อย่างไร” เฉินซู่ซู่เคยเห็นฝีมือของลู่ฝานกับอู๋เซิ่ง หากต้องสู้กันจริง ๆ ดูท่าก็ใช่ว่าพวกเขาจะพ่ายแพ้