ผู้ที่ออกมาต้อนรับมีทั้งหมด 8 คน ผู้นำเป็นสตรีผู้บำเพ็ญขอบเขตแก่นปลอม สวมกระโปรงยาวสีขาวนวล คาดเอวด้วยผ้าสีอ่อน รูปร่างบอบบางเพรียวบาง ท่วงท่าดูองอาจคล่องแคล่ว
การแต่งกายเช่นนี้ดูไม่เหมือนผู้บำเพ็ญจากสำนักมารแม้แต่น้อย ทว่าสำนักมารในทะเลทรายไร้สิ้นสุดเป็นสำนักมารสายตรง แตกต่างจากผู้บำเพ็ญชั่วร้ายที่หันเข้าสู่วิถีมารอยู่มาก อย่างน้อยก็ไม่ได้ชั่วร้ายมืดมนถึงเพียงนั้น
“ศิษย์จื่อเซียง คารวะผู้อาวุโสทั้งสาม” จื่อเซียงประสานมือคำนับลู่ฝานทั้งสามทันที หลังจากคำนับเสร็จก็กล่าวต่อว่า “เมื่อครึ่งปีก่อน ผู้อาวุโสทั้งสามถูกผู้บำเพ็ญขั้นรวมปราณจากพันธมิตรหมื่นเซียนทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ศิษย์เป็นห่วงยิ่งนัก บัดนี้เห็นพวกท่านฟื้นตัวแล้ว ในที่สุดก็ไม่ต้องเฝ้าพะวงทั้งวันทั้งคืนอีก”
ได้ยินเช่นนั้น ลู่ฝานก็เหลือบมองจื่อเซียงผู้นี้ นางมีพลังบำเพ็ญไม่สูงนัก แต่พูดจาเก่งใช้ได้ เขาจึงยกมือขึ้นเล็กน้อย “บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ยังทำอันใด...ประมุขผู้นี้ไม่ได้”
ลู่ฝานรู้ดีว่า ผู้บำเพ็ญสำนักมาร ไม่ว่าจะอยู่ขั้นแก่นทองหรือขั้นปฐมกำเนิด ส่วนใหญ่ล้วนชอบเรียกตนเองว่าประมุขผู้นี้ แน่นอนว่าฝ่ายธรรมะก็มีเช่นกัน เพียงแต่ฝ่ายมารมีมากกว่า เขาจึงทำตามธรรมเนียมของที่นี่
“ผู้อาวุโสทั้งสาม เชิญเจ้าค่ะ!” จื่อเซียงรีบผายมือเชื้อเชิญ
จากนั้นคนกลุ่มหนึ่งก็เข้าไปในโถงประชุมของด่านเชียนเหยียนทันที
ภายในโถงประชุมมีแผนที่จำลองทรายวางอยู่ บนนั้นเป็นแผนที่พื้นที่รอบด่านเชียนเหยียนในรัศมี 100 ลี้
“ระหว่างที่ประมุขผู้นี้พักรักษาตัว พวกเศษสวะจากพันธมิตรหมื่นเซียนบุกโจมตีด่านหรือไม่” ลู่ฝานถาม
“เรียนผู้อาวุโส พวกเขามาสองครั้ง แต่ศิษย์เปิดใช้ค่ายกลโจมตีและป้องกันจนขับไล่ไปได้ ทว่าพวกเขาคงไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ ได้ยินว่าเมื่อไม่นานมานี้ พันธมิตรหมื่นเซียนส่งผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดแซ่เจียงมาประจำบัญชาการ เตรียมยึดด่านเชียนเหยียนภายในสามเดือน โชคดีที่ผู้อาวุโสทั้งสามมาทันเวลา มิฉะนั้นศิษย์คงไม่รู้จริง ๆ ว่าจะป้องกันอย่างไร” จื่อเซียงกล่าว