หลังจากเหาะเหินอยู่นานเกือบหนึ่งชั่วยาม ลู่ฝานก็ไปถึงสถานที่ซ่อนสมบัติแห่งสุดท้ายในที่สุด
เขาอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า ถ้ำพำนักหลีหั่วแห่งนี้ช่างถูกเนรมิตขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ แม้ภายนอกจะดูเป็นเพียงภูเขาลูกหนึ่ง แต่เมื่อหยั่งลึกลงมาใต้ดิน จึงได้รู้ว่าถ้ำหลีหั่วกว้างใหญ่ไพศาลจนแทบฝืนกฎสวรรค์
ถึงขั้นที่เขาสงสัยว่า ถ้ำหลีหั่วแห่งนี้จะถูกผู้บำเพ็ญยุคบรรพกาลใช้สมบัติล้ำค่าประเภทมิติขยายขึ้นมาหรือไม่
ขณะครุ่นคิด ลู่ฝานก็ร่อนลงยังสถานที่ซ่อนสมบัติแห่งสุดท้าย ทว่าเมื่อเหยียบลงบนพื้นทราย รอบด้านกลับว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดเลย
“หรือจะถูกฝังอยู่ใต้เนินทราย?” ลู่ฝานก้มมอง ก่อนจะทะยานขึ้นจากพื้นอย่างฉับพลัน ลอยค้างกลางอากาศ แล้วหมุนตัวด้วยความเร็วสูงในพริบตา
ฟู่...
ท่ามกลางการหมุนอย่างรวดเร็ว ลู่ฝานกระตุ้นพลังปราณธาตุลมให้ก่อเกิดเป็นพายุหมุนขนาดมหึมา พัดทรายเหลืองใต้เท้าจนกระจายไปทั่ว!
เมื่อทรายเหลืองโดยรอบถูกพัดออกไปจนหมด ซากโบราณสถานอันทรุดโทรมแห่งหนึ่งก็เผยโฉมขึ้น
ซากโบราณสถานแห่งนี้ไม่ใหญ่นัก นอกจากวิหารหลักแล้ว สองข้างยังมีวิหารรองอีกสองแห่ง เช่นเดียวกับที่อื่น รอบบริเวณตั้งเรียงรายด้วยรูปสลักประหลาดที่ดูไม่เหมือนทั้งคนและปีศาจ ทว่าส่วนใหญ่ล้วนขาดแขนขา
“รูปสลักหินพวกนี้อีกแล้วหรือ? ตกลงมันเป็นตัวประหลาดอะไรกันแน่?” ลู่ฝานมองรูปสลักหินที่ดูราวกับมีชีวิตด้วยความงุนงง ทว่ามองอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าเป็นสิ่งใด
เขาจึงเลิกคิดให้มากความ แล้วก้าวตรงเข้าไปในวิหารหลัก
ทันทีที่เข้ามาในวิหารหลัก สายตาของลู่ฝานก็ถูกกล่องหยกใบหนึ่งที่วางอยู่ด้านในดึงดูดไว้
“ดูท่าว่าโชคจะไม่เลว ยังเหลือไว้ให้ข้าชิ้นหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นสมบัติโบราณหรือสมบัติฟ้าดินกันแน่?” ลู่ฝานครุ่นคิด พลางยกมือดูดกล่องหยกเข้ามาไว้ในฝ่ามือ