ฉู่หลิงเสวี่ยสังเกตเห็นลู่ฝานถอยออกมาเช่นกัน จึงส่งกระแสจิตถามว่า “อย่างไร? สหายเต๋าลู่ไม่ต้องการหญ้าทิพย์ขับขานเชื่อมเทพหรือ?”
“สหายเต๋าฉู่ล้อข้าแล้ว ข้ามีฝีมือที่ไหนจะไปแย่งชิง ต่อให้ได้มา ก็รักษาไว้ไม่ได้อยู่ดี” ลู่ฝานส่งเสียงตอบกลับ
“ก็จริง เจ้าไปล่วงเกินพวกเขาเข้าแล้ว หากลงมือแย่งชิง ย่อมถูกพวกเขารุมโจมตี มิสู้ฉวยโอกาสนี้ไปเสี่ยงโชคที่อื่นดีกว่า” ฉู่หลิงเสวี่ยส่งกระแสจิตกล่าว
“อย่างไร? สหายเต๋าฉู่ต้องการหญ้าทิพย์ขับขานเชื่อมเทพหรือ?” ลู่ฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย
“หากได้มาก็ดีที่สุด แต่ข้าจะไม่ลงมืออย่างบุ่มบ่าม ขอเฝ้าดูสถานการณ์ก่อน” ฉู่หลิงเสวี่ยตอบ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่ฝานก็พยักหน้าเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าฉู่หลิงเสวี่ยมีแผนการของตนเอง ลู่ฝานไม่คิดเข้าไปพัวพันด้วย จึงรอให้พวกเขาเปิดศึกกัน
ขณะนั้นซ่งจื้อหย่วนเปล่งประกายสีทองเจิดจ้าทั่วร่าง กวาดตามองทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์แล้วกล่าวว่า “ในเมื่อรู้ว่าข้าบรรลุขั้นแก่นทองสมบูรณ์แล้ว ก็ควรรู้ว่าการลงมือกับข้าจะมีผลเช่นไร!”
“ฮึ! อย่ามาข่มขวัญกันเลย พวกเรามีคนตั้งมากมาย ยังจะกลัวเจ้าเพียงคนเดียวหรือ?” กู่ซั่วสะบัดกระบี่ทองแดงอย่างแรง พลางตวาด
ในเวลาเดียวกัน เงาผีเฒ่ากับพวกอีกสองคน รวมถึงว่านหยางและผู้ดูแลหม่า ต่างก็เรียกศาสตราวิเศษของตนออกมา จ้องซ่งจื้อหย่วนเขม็ง
คราวนี้ซ่งจื้อหย่วนก็ล่วงเกินผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองถึงเจ็ดคนเข้าแล้ว!
“อย่างไร? สหายเต๋าฉู่กับสหายเต๋าลู่ไม่ต้องการหญ้าทิพย์ขับขานเชื่อมเทพหรือ?” ว่านหยางเห็นลู่ฝานกับฉู่หลิงเสวี่ยไม่ลงมือ จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย