ภายใต้การเรียกรวมพลของคูหรง เหล่าศิษย์ผู้ดูแลของสำนักโลหิตวิญญาณต่างมาชุมนุมกัน ณ ลานเล็กของสำนักหุบเขาหลิง
ยามนี้ เงาผีเฒ่ากับซูเม่ยเอ๋อร์ยืนอยู่บนขั้นบันได
จากนั้นเงาผีเฒ่าก็ก้าวลงจากบันได พลางกล่าวไปด้วยว่า “พวกเรามาตั้งสำนักอยู่ที่นี่ได้หกเจ็ดปีแล้วกระมัง แม้หุบเขาโลหิตวิญญาณจะไม่อุดมด้วยชีพจรภูเขาเท่าสำนักใหญ่เหล่านั้น แต่ก็นับเป็นถ้ำสวรรค์แดนมงคลแห่งหนึ่ง”
“ที่นี่ยังมีน้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์ให้กำเนิดขึ้นด้วย ช่วยให้ทุกท่านไร้กังวลเรื่องการบรรลุขั้นแก่นทอง ทั้งไม่ต้องเร่ร่อนพเนจรไปทั่ว ราวกับหนูข้างถนนที่ใครเห็นก็รุมตี”
“แต่เมื่อวานนี้ ไอ้พวกสารเลวจากสำนักปราณเดียวกลับคิดจะไล่พวกเราออกจากที่นี่! พวกเจ้าจะยอมหรือไม่?”
เมื่อเงาผีเฒ่ากล่าวจบ เหล่าผู้ดูแลและศิษย์ต่างเดือดดาลจนเลือดขึ้นหน้า พากันตะโกนก้องเป็นเสียงเดียวว่า “ไม่ยอม!”
“ดี! สมกับเป็นศิษย์สำนักโลหิตวิญญาณของข้า ช่างมีเลือดนักสู้! ขอเพียงกำจัดสำนักปราณเดียวได้ พวกเราก็ไม่ต้องเป็นผู้บำเพ็ญชั่วร้ายที่ใครเห็นก็รุมตีอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นสำนักวิถีมารสายหลัก!”
“ข้าขอรับรองว่า ผู้ใดสร้างคุณงามความชอบใหญ่หลวงในศึกปกป้องสำนัก ย่อมได้รับรางวัลตามผลงาน! ศิษย์ขั้นฝึกปราณจะได้รับโอสถสร้างฐาน ส่วนศิษย์ขั้นสร้างฐานจะได้รับน้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์!”
เงาผีเฒ่าตะโกนเสียงดัง
เหล่าศิษย์ได้ยินดังนั้นก็พากันฮึกเหิม เพราะโอสถสร้างฐานและน้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์ล้วนเป็นสิ่งเย้ายวนใจพวกเขาอย่างยิ่ง
เมื่อลู่ฝานได้ยินคำว่าน้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์ ดวงตาก็ฉายแววละโมบเช่นกัน ทว่าพอเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นซูเม่ยเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเงาผีเฒ่ากำลังจ้องมองเขาเขม็ง