หลังเหาะกลับมาถึงสำนักเต๋า ลู่ฝานถึงนึกขึ้นได้ว่าตนไม่มีป้ายผ่านเข้าสำนัก จึงยกมือขึ้นปล่อยพลังสายหนึ่งออกไปอย่างไม่เกรงใจ พุ่งตรงเข้าหาค่ายกลอารักขาสำนัก
กัง!
เมื่อการโจมตีนี้กระทบลง ค่ายกลก็พลันแผ่ระลอกคลื่นออกมา ประหนึ่งเสียงเคาะประตู
เป็นดังที่คาดไว้ ทันทีที่การโจมตีนี้เกิดขึ้น ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณสองคนก็เหาะกระบี่เข้ามา
เมื่อเห็นว่าลู่ฝานไม่ได้สวมชุดศิษย์สำนักเต๋า ทั้งสองก็รีบเข้ามาตวาดว่า “ผู้บำเพ็ญอิสระมาจากที่ใด กล้าจู่โจมค่ายกลอารักขาสำนักเต๋าของข้า รนหาที่ตายหรือ!”
ลู่ฝานไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบป้ายเหล็กที่ศิษย์สำนักนอกใช้ขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า “ดูให้ชัดหรือยัง?”
“เจ้าเป็นเพียงศิษย์สำนักนอก ไม่มีป้ายอนุญาตออกนอกสำนัก กล้าลอบออกจากสำนักตามใจชอบได้อย่างไร!” ศิษย์ผู้นั้นนึกว่าลู่ฝานแอบหนีออกไป จึงตวาดเสียงเข้มทันที
ดวงตาของลู่ฝานพลันมีพลังวิญญาณไหววูบ แรงกดดันของขั้นสร้างฐานแผ่ปกคลุมเข้ามาในพริบตา
ศิษย์ผู้โอหังสะดุ้งเฮือกเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันแข็งแกร่ง รีบประสานมือคารวะ “ที่แท้ก็เป็นอาจารย์อา! ศิษย์ล่วงเกินไปมาก ขออาจารย์อาโปรดอภัย!”
“เปิดค่ายกล” ลู่ฝานเอ่ยขึ้นตรง ๆ ขี้เกียจพูดให้มากความ
ศิษย์ผู้นั้นรีบหยิบป้ายหยกออกมา จากนั้นค่ายกลก็แยกออกเป็นช่อง ลู่ฝานมุ่งหน้าไปยังตำหนักผู้ดูแลสำนักนอกทันที
ศิษย์ผู้นั้นยังคงอกสั่นขวัญแขวน ยกมือเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก “อาจารย์อาท่านนี้ดูหน้าไม่คุ้นเลย เหตุใดข้าถึงไม่เคยพบมาก่อน?”
“พวกเราเพิ่งเข้าสำนักนอกมาได้ไม่กี่ปี คงเป็นอาจารย์อาที่ออกไปท่องยุทธภพกระมัง” ศิษย์อีกคนคาดเดา