การประชุมล้างมารครั้งนี้ เฉินเจียเป่าสูญเสียอย่างหนัก ไม่เพียงประมุขตระกูลขั้นสร้างฐานจะสิ้นชีพ ยังมีผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณชั้นสิบอีกสี่หรือห้าคนที่พลอยตายไปด้วย
ทั่วทั้งเฉินเจียเป่า ผู้ที่พอจะเป็นกำลังหลักได้ก็เหลือเพียงผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณชั้นสิบไม่กี่คนเท่านั้น
ยามนี้ ภายในโถงใหญ่ ลู่ฝานนำร่างของเฉินเสวียนหลี่ออกมา ทุกคนมองร่างประมุขตระกูล ต่างพากันนิ่งเงียบ
“ทุกท่าน สหายเฉินสละชีวิตเพื่อคุ้มครองพวกท่าน แม้ยามนี้จะล่วงลับไปแล้ว แต่นี่ก็เป็นชะตาฟ้าลิขิต”
“ข้าไม่ได้แตะต้องศพแม้แต่น้อย รวมถึงถุงเก็บของ ทุกอย่างยังสมบูรณ์ดี พวกท่านจงเลือกผู้บำเพ็ญที่ไว้ใจได้สักคนมารับมรดกของสหายเฉินเถิด”
ลู่ฝานกวาดตามองผู้บำเพ็ญหลายสิบคนในที่นั้น ก่อนเอ่ยอย่างเชื่องช้า
เฉินจือชิวก้าวออกมาข้างหน้า ถอดถุงเก็บของของเฉินเสวียนหลี่ แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าลู่ฝานทันที ก่อนยื่นถุงเก็บของขึ้นด้วยสองมือ “ผู้อาวุโสลู่! เฉินเจียเป่าของพวกเราบัดนี้ไม่มีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานคอยดูแลแล้ว ที่นี่ก็ไม่ปลอดภัย ผู้บำเพ็ญชั่วร้ายกับตระกูลผู้บำเพ็ญอื่น ๆ ย่อมอาจคิดหมายตาพวกเรา ขอผู้อาวุโสลู่โปรดรับตำแหน่งผู้อาวุโสแห่งเฉินเจียเป่า คุ้มครองพวกเราสักหน่อยด้วยเถิด!”
สิ้นคำของเฉินจือชิว ผู้บำเพ็ญคนอื่น ๆ ต่างคุกเข่าลงตาม แม้แต่ไป๋โหรวเอ๋อกับเฉินเหยาเอ๋อก็คุกเข่าลงพร้อมกัน ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังขณะมองลู่ฝาน
ยามนี้ลู่ฝานเพิ่งสร้างฐาน หนทางเบื้องหน้ายังอีกยาวไกล ย่อมไม่อาจอยู่ที่เฉินเจียเป่าได้ เพราะที่นี่ไม่มีวาสนาใดให้เขาแสวงหา
“ลุกขึ้นเถิด พวกเจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้คิดจะอยู่ที่นี่ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่ต่อ” ลู่ฝานยกมือขึ้นช้า ๆ พลังไร้รูปร่างพยุงเฉินจือชิวกับคนอื่น ๆ ให้ลุกขึ้น