ตอนที่ 121 ตัวก่อเรื่องมือฉมัง
เย่หลิงซีเอ่ยประโยคแรกออกมา ก็ทำให้ลู่ฝานมีสีหน้าตื่นตะลึง เขาถามว่า “สหายเต๋าเย่กล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”
“ตลอดหกปีนี้ เจ้าไปหลบอยู่ในหุบเขารกแห่งใดมาหรือ?” เย่หลิงซีถาม
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?” ลู่ฝานยิ่งตกตะลึง
เย่หลิงซีพลันมีเส้นดำผุดเต็มหน้า “ข้าจะรู้ได้อย่างไร? ข้าแค่สงสัยว่า ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานขั้นปลายอย่างเจ้าไปก่อเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนั้นได้อย่างไร? เจ้ายังมีความลับปิดบังข้าอีกมากเท่าใดกัน!”
“หรือเจ้ารู้เรื่องที่ข้าฉวยโอกาสชิงน้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์จากสำนักโลหิตวิญญาณแล้ว?” ลู่ฝานยิ้มเจื่อน
“ไม่ใช่แค่เรื่องนั้น สำนักกระบี่และสำนักปราณเดียวร่วมกันออกประกาศตามล่าสังหารเจ้าไปทั่วสำนักแล้ว ตอนนี้ทั่วทั้งต้าเหยียน ทุกแห่งที่มีผู้คนอาศัยล้วนมีประกาศจับเจ้า แม้แต่แคว้นเฟิงก็มีเช่นกัน” เย่หลิงซีกล่าวพลางหยิบใบประกาศจับออกมายัดใส่มือลู่ฝาน “ดูเอาเองเถิด”
ลู่ฝานเหลือบมองประกาศจับ สีหน้ากระอักกระอ่วนไม่ต่างกัน บนนั้นเป็นภาพเหมือนของเขาจริง ๆ อีกทั้งยังมีตราประทับของสำนักกระบี่และสำนักปราณเดียวอยู่ด้วย
“ผ่านมาตั้งหลายปี พวกเขาก็ยังไม่คิดจะปล่อยข้าไป” ลู่ฝานหัวเราะขื่นขม
ดูท่าสำนักปราณเดียวคงแจ้งข่าวให้สำนักกระบี่รู้แล้ว สำนักกระบี่จึงทราบว่าผู้ชิงอาวุธวิเศษชั้นเลิศของพวกเขาไปไม่ใช่หลี่หนิว แต่เป็นลู่ฝาน
“เจ้าชิงอาวุธวิเศษสืบทอดมาหลายชิ้นจากสำนักกระบี่ ทั้งยังสังหารผู้อาวุโสขั้นแก่นทองคำของสำนักปราณเดียว และไปมีเรื่องกับผู้บำเพ็ญชั่วร้ายขั้นแก่นทองคำระยะกลางที่ชื่อเงาผีเฒ่า ไม่มีใครสักคนที่รับมือได้ง่าย!”
“ข้านึกว่าตอนอยู่ขั้นสร้างฐาน ข้าเที่ยวปล้นชิงไปทั่วก็โหดพอแล้ว ที่ไหนได้ เจ้ายิ่งโหดกว่าข้าเสียอีก เลือกปล้นแต่พวกที่ไม่ควรไปยุ่งด้วยทั้งนั้น!”