“สหายเต๋าเย่ สำนักกระบี่เสวียนหยางรั้งผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองไว้ไม่ได้ หรือถูกผู้ใช้วิชานอกรีตวางข้อจำกัดบางอย่างไว้?” ระหว่างเหินบิน ลู่ฝานหันไปถาม
“ไม่ใช่ จากข่าวที่ข้าได้ยินมาตลอดหกปีในสำนักเชียนอิ่ง สาเหตุที่สำนักกระบี่เสวียนหยางรั้งผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองไว้ไม่ได้ อาจเป็นเพราะชีพจรภูเขามีปัญหา” เย่หลิงซีวิเคราะห์
“ชีพจรภูเขาหรือ?” ลู่ฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ใช่ พูดไปก็น่าประหลาด ไม่ว่าผู้บำเพ็ญของสำนักกระบี่เสวียนหยางจะบรรลุขั้นแก่นทองเอง หรือจะไปชักชวนผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองจากภายนอกมา ส่วนใหญ่ล้วนมีชีวิตอยู่ได้เพียงปีครึ่ง พอถึงกำหนดเวลา ไม่ก็ธาตุไฟเข้าแทรก ไม่ก็สิ้นใจตายกะทันหันโดยไร้เค้าลาง ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก” เย่หลิงซีกล่าว
“ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อนสือเฟิงเทียนเคยบอกว่า สำนักกระบี่เสวียนหยางชักชวนผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคนหนึ่งมา แต่เขาทนอยู่ได้แค่ครึ่งปีก็ตายมิใช่หรือ?” ลู่ฝานนึกถึงเรื่องเมื่อหกปีก่อนแล้วถาม
“เรื่องนั้นข้าก็สืบมาแล้ว ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคนนั้นจิตวิญญาณได้รับความเสียหาย ทั้งยังมีบาดแผลติดตัว จึงทนอยู่ได้เพียงครึ่งปี แต่สหายเต๋าลู่ไม่ได้บาดเจ็บ อีกทั้งยังแข็งแกร่งมาก หากบรรลุขั้นแก่นทองภายในปีครึ่ง ข้าคิดว่าคงไม่พบอันตราย” เย่หลิงซีกล่าวช้า ๆ
“บรรลุขั้นแก่นทองภายในปีครึ่ง... นับเป็นความท้าทายไม่น้อย” ลู่ฝานขมวดคิ้วแน่น
หากนับตามผู้บำเพ็ญทั่วไป การบรรลุขั้นแก่นทองภายในสองถึงหกปีถือเป็นเรื่องปกติ ส่วนอัจฉริยะฟ้าประทานบางคนก็ทำได้ภายในหนึ่งปี
แต่น่าเสียดายที่ลู่ฝานไม่ใช่อัจฉริยะฟ้าประทาน หากไม่นับเรื่องรากวิญญาณ พรสวรรค์ของเขาก็อยู่เพียงระดับกลางค่อนสูง
ด้วยระดับเช่นนี้ การบรรลุขั้นแก่นทองภายในปีครึ่งเรียกได้ว่ายากเย็นอย่างยิ่ง
“เจ้าไม่ได้ชิงน้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์มาไม่น้อยหรอกหรือ ใช้เพิ่มอีกสักสองหยดก็สิ้นเรื่อง อย่างไรขอเพียงบรรลุขั้นแก่นทองได้ ต่อไปค่อยใช้เวลาหลายปีทำให้รากฐานมั่นคงก็พอ” เย่หลิงซีกล่าว