ขณะนั้น ข้างศาลาไกลออกไป เยว่เหยากำลังยกมือควบคุมธงค่ายกลหลายผืน ดูคล้ายกำลังฝึกฝนค่ายกลอยู่ ครั้นได้ยินเสียงประตูหินด้านหลังเปิดออก นางจึงหันกลับไปมอง
「สหายเต๋าหลี่ ท่านออกจากการปิดด่านแล้ว!」เมื่อเห็นลู่ฝานออกจากการปิดด่าน เยว่เหยาก็เผยสีหน้ายินดี รีบก้าวเข้ามาคารวะ
「เหตุใดเซียนจื่อเยว่เหยาจึงนึกสนใจค่ายกลขึ้นมาเล่า?」ลู่ฝานถามด้วยความสงสัย
「ว่างไม่มีสิ่งใดทำ ข้าจึงขอคำชี้แนะจากปรมาจารย์ชื่อชาด เรียนรู้ค่ายกลอย่างง่ายมาสองสามชนิด」เยว่เหยากล่าวจบก็เหลือบมองลู่ฝาน ก่อนเอ่ยต่อว่า 「สหายเต๋าหลี่ก็คิดจะจากไปเช่นกันหรือ?」
「เช่นกันหรือ? มีใครจากไปแล้ว?」ลู่ฝานชะงักไปเล็กน้อย
「สหายเต๋าฟู่หลอมสร้างหุ่นเชิดปีศาจขั้นสร้างฐานขั้นปลายได้เมื่อปีก่อน ก็ออกเดินทางไปตามลำพังแล้ว ส่วนปรมาจารย์ชื่อชาดพบปัญหาขณะหลอมโอสถ จึงบอกว่าจะไปขอคำชี้แนะจากสหายสนิทผู้เชี่ยวชาญด้านการหลอมโอสถ คงกลับมาในไม่ช้า」เยว่เหยาเอ่ย
ได้ยินเช่นนั้น ลู่ฝานก็พยักหน้า นึกไม่ถึงว่าตนปิดด่านเพียงสองปี ที่นี่จะเหลือเพียงเขากับเยว่เหยา
「แล้วเหตุใดเซียนจื่อเยว่เหยาจึงไม่จากไปเล่า?」ลู่ฝานถาม
เมื่อถูกถาม ใบหน้างามของเยว่เหยาก็แดงระเรื่อ นางดูประหม่าอยู่บ้าง นิ้วเรียวงามขยำชายเสื้อไว้แน่น น้ำเสียงก็แผ่วลงไม่น้อย ก่อนตอบว่า 「ข้าอยากรอสหายเต๋าหลี่ออกจากการปิดด่าน แล้วค่อยจากไปพร้อมท่าน」
คำพูดของเยว่เหยาทำให้ลู่ฝานชะงักไป ก่อนจะเอ่ยว่า 「เซียนจื่อเยว่เหยา คราวนี้ข้าอาจต้องไปเมืองเชียนเฟิง ท่านก็รู้ว่าข้าล่วงเกินกู่เฉินแห่งสำนักกระบี่ คนผู้นั้นเกรงว่ายังคงตามหาข้าไปทั่ว หากเดินทางไปกับข้า ย่อมอันตรายเกินไป」
「ไม่เป็นไร ข้าใช้เลือดแก่นของเหยี่ยวสายฟ้าหลอมยันต์อสนีสวรรค์ขั้นสี่ได้ถึง 10 แผ่น พอจะปกป้องตัวเองได้ ไม่มีทางถ่วงแข้งถ่วงขาสหายเต๋าหลี่แน่」เยว่เหยารีบกล่าว