ยามนี้ภายในถ้ำพำนัก ลู่ฝานใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยาม จึงลบรอยประทับวิญญาณของกู่เฉินออกจนหมดสิ้น จากนั้นประทับตราของตนลงไปและหยดโลหิตแก่นแท้ ถือว่าทำพิธีรับนายเสร็จสมบูรณ์
จากนั้นกระจกแปดสมบัติก็ลอยอยู่รอบกายลู่ฝาน หมุนวนไม่หยุดพร้อมแผ่แสงเรืองรองเป็นระลอก
“ไม่เลว สมกับเป็นอาวุธวิเศษชั้นยอด” ลู่ฝานยกมุมปาก เผยรอยยิ้มบาง ๆ
ถึงอย่างไร มันก็ป้องกันได้เอง แข็งแกร่งกว่าเกราะหยกวิญญาณมากนัก ทั้งยังรับการโจมตีของผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองได้หนึ่งกระบวนท่า ต่อให้ภายหน้าบรรลุขั้นแก่นทองแล้วก็ยังใช้ได้เช่นเดิม
ยิ่งไปกว่านั้น อาวุธวิเศษชั้นยอดสายป้องกันย่อมหายากกว่าอาวุธวิเศษชนิดอื่น นับเป็นของชั้นสูงที่มีคุณภาพสมราคา
จากนั้นลู่ฝานหยิบกระบี่ยักษ์ลายมังกรขึ้นมา พอจับได้ก็รู้สึกว่ามันหนักอึ้งผิดปกติ
“หนักถึงเพียงนี้เชียว?” ลู่ฝานลองเหวี่ยงอยู่สองครั้งก็ยังไม่อาจกวัดแกว่งได้อย่างคล่องแคล่ว ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ใช่ผู้บำเพ็ญกระบี่โดยแท้ ทั้งยังไม่เคยฝึกเคล็ดวิชาควบคุมกระบี่ยักษ์
จึงใช้ไม่ถนัดเอาเสียเลย แต่ต้องยอมรับว่ากระบี่ยักษ์ลายมังกรเล่มนี้ทะลวงการป้องกันของอีแร้งอัสนีหน้าคนได้ในกระบวนท่าเดียว พลังโจมตีของมันร้ายกาจอย่างยิ่ง
คงเป็นอาวุธวิเศษชั้นยอดที่เน้นพลังทำลายล้างเป็นหลัก
“ช่างเถิด กระบี่ยักษ์เทอะทะเช่นนี้ ยกให้จื่อเยวียนใช้ก็แล้วกัน” ลู่ฝานยกมือเก็บกระบี่ยักษ์ลงในถุงเก็บของ
จื่อเยวียนมีพลังอยู่ในขั้นแก่นทองระยะแรก กระบี่ยักษ์เล่มนี้ย่อมเบาราวกับไร้น้ำหนักในมือนาง อีกทั้งยังชดเชยข้อด้อยที่หุ่นเชิดไม่มีสมบัติวิเศษได้พอดี ใช้เป็นสมบัติวิเศษระดับต่ำไปก็แล้วกัน