“แม้สหายเต๋าฟู่จะไม่ได้เปิดเผยตำแหน่งของพวกเรา แต่เรื่องนี้ก็ชวนปวดหัวไม่น้อย” ลู่ฝานขมวดคิ้วแน่น ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
ตอนนี้วัตถุดิบที่จำเป็นต่อการเข้าสู่ขั้นแก่นทองยังรวบรวมไม่ครบ ไปเมืองเชียนเฟิงไม่ได้ เกรงว่าป่าหมอกก็คงไปไม่ได้เช่นกัน
“ไม่ใช่แค่ชวนปวดหัว แต่ปวดหัวมากต่างหาก ของที่เจ้าแย่งมานั้นไม่ใช่อาวุธวิเศษชั้นยอดธรรมดา”
“ทั้งกระบี่ยักษ์ลายมังกรและกระจกแปดสมบัติต่างเป็นของสืบทอดของสำนักกระบี่ บัดนี้สูญหายไปแล้ว เรื่องนี้เกี่ยวพันใหญ่หลวง”
ฉื่อเหมยกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ลู่ฝานเองก็รู้สึกหัวโต เขายังตั้งใจจะไปเมืองเชียนเฟิงเพื่อซื้อถุงเลี้ยงสัตว์วิญญาณกับโอสถสำหรับสัตว์วิญญาณที่ต้องการ อีกทั้งจะสืบข่าวด้วยว่ามีการประมูลแก่นอสูรระดับห้าที่เขาต้องการหรือไม่
กล่าวได้ว่าทั่วทั้งต้าเหยียน มีเพียงเมืองเชียนเฟิงกับป่าหมอกเท่านั้นที่หาแก่นอสูรระดับสูงได้ เขาจึงจำเป็นต้องไปให้ได้
“ผู้อาวุโส ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองทั้งสองคนนั้นมีฝีมือระดับใด?” ลู่ฝานเอ่ยถาม
“คนหนึ่งเป็นผู้อาวุโสหน่วยในของสำนักกระบี่ นามว่ากู่ซั่ว บำเพ็ญถึงขั้นแก่นทองระยะกลาง วิชากระบี่ของคนผู้นี้ดุดันแข็งกร้าวและทรงอำนาจอย่างยิ่ง ได้ยินว่าเมื่อครั้งนั้นเขาประมือกับผู้บำเพ็ญขั้นเดียวกันสองคน กลับสังหารทั้งสองได้หมด” ฉื่อเหมยกล่าว
“หนึ่งสู้สองแล้วยังสังหารได้หมด ฝีมือช่างน่าสะพรึงกลัวจริง ๆ” ลู่ฝานพลันรู้สึกปวดหัวขึ้นมา
“อีกคนเป็นผู้บำเพ็ญหญิงขั้นแก่นทอง นามว่าหวังชิงจู๋ ก่อนนางจะเข้าสู่ขั้นแก่นทอง ข้าเคยพบหน้านางครั้งหนึ่งที่เมืองเชียนเฟิง เดิมทีนางเป็นผู้ดูแลกิจการของสำนักเต๋า ไม่รู้เหตุใดจึงเข้าร่วมสำนักกระบี่” ฉื่อเหมยนึกย้อนก่อนเอ่ยขึ้น
“ใครนะ!” เมื่อลู่ฝานได้ยินชื่อหวังชิงจู๋ สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด